Als je de NME mocht geloven was met Orchestra of Wolves uit 2006 een nieuwe bedreiging voor de samenleving uitgebracht. Podiumbeesten de Gallows maakten geen compromissen. Elk optreden alsof de dag van morgen niet meer ging komen en snoeiharde, agressieve hardcore. Natuurlijk met de roodharige duivel Frank Carter voorop die de longen uit zijn lijf brulde van begin tot eind van plaat en optreden. Twee jaar later zijn ze terug, maar niet van weggeweest, met hun nieuwe plaat: Grey Britain.
Dus wat kunnen we nog verwachten van een band die de belangrijkste punkplaat sinds The Shape of Punk to Come (Refused) gemaakt heeft en zelf vreest vanwege de intensiteit van hun shows over zes jaar in het mortuarium te liggen? Gelukkig voor de fans is de bron nog niet opgedroogd, want Grey Britain zit tjokvol met opgekropte woede. Opener ‘The Riverbank’ komt zachtjes op, tot plots de stampende, apocalyptische muziek begint en Frank Carter zijn scheur opentrekt: “Grey Britain is burning down…”. De aanval wordt meteen ingezet en waar kan je beter beginnen dan in Londen met ‘London is the Reason’. Ratten, de pest en vooral de dood hebben de heren voor de stad in petto. Ook in de volgende nummers komen zinnen over dood en hel die ons allen ten dele gaan vallen eigenlijk als vast element voor. Tegenover alle rotzooi in de wereld waar de band op afgeeft, hebben ze eigenlijk maar een oplossing te bieden: maak jezelf maar af, alles is toch verloren.
De rauwe, hakkende hardcore à la Black Flag, Discharge en Minor Threat is nog als vertrouwd, maar de groep is muzikaal (en natuurlijk dankzij een deal met Warner ook budgettair) flink gegroeid. Een nummer als ‘Black Eyes’, ‘Death Voices’ of ‘The Great Forgiver’ laat duidelijk horen waar de band vandaan komt en had net zo goed op Orchestra of Wolves kunnen staan, waar nummers als ‘The Riverbed’ en ‘Misery’ bijna progressieve stappen voorwaarts genoemd mogen worden. Twee nummers verdienen toch echt wat extra aandacht. Vooral ‘Vultures Acts I&II’ zal als een onverwachte mep aankomen. Frank Carter blijkt namelijk ook te kunnen zingen met enkel een gitaartje als begeleiding. Het klinkt misschien als een mooi liedje, maar de tekst zegt wel wat anders. Halverwege knalt de band er ook weer op los. Afsluiter ‘Crucifucks’ laat dan de ware plannen horen voor Engeland. Alle rottigheid eruit en er weer Great Britain van maken! Verbazend genoeg eindigt het nummer met een fijn stukje orkest, wat je misschien nog minder verwacht dan een zacht zingende Frank Carter.
De Gallows hebben een balans gevonden tussen vertrouwd klinken en toch vers blijven. Dat is zeker de prestatie van Grey Britain, wat het een waardige opvolger van Orchestra of Wolves maakt. De inhoud van de plaat is angstaanjagend, het is een schets van een wereld in verval. Het zou bijna omschreven mogen worden als een punk versie van ‘The Wasteland’ van T.S. Eliot. Of de Gallows met hun huidige leefstijl erin slagen om nog een derde plaat uit te brengen is de vraag en of deze hun werk tot nu toe kan evenaren al helemaal.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.