Na de kou van buiten, is een beetje warmte zeer welkom. Daar zou Epica op donderdag zeven januari voor gaan zorgen. De opwarming gebeurde ook al vóór Epica, door de Limburgse band Morning en de Noorse rockers van Trail Of Tears.
Een kwartier voor de officiële aanvang, betreden de Limburgers het podium al. Deze band, die al sinds 2000 op het podium staat, voldoet aan het bekende plaatje van een gothic rock band. Een paar gasten en één vrouw, met een hoge stem. Het klinkt leuk, maar erg veel bijzonders is het niet, en het publiek vertoont dus ook niet veel meer dan een beetje klappen. Wat ook niet helpt, is dat de band voornamelijk nieuwe nummers speelt. Deze nummers zijn nog niet erg bekend, dus kunnen ook niet goed meegezongen worden.
Wanneer de Noren van Trail of Tears hen komen aflossen, klinken er hier en daar al geluiden van afkeuring. Of dit komt door de kwaliteit van de band of door de heftige muziek valt moeilijk te zeggen. De eerste paar nummers worden door de zangeres niet gezongen, maar gegild. Pas later, bij de nieuwere nummers, laat zij merken wat ze in huis heeft. Op meerdere manieren, want naarmate de tijd vordert, verdwijnen er steeds meer kledingstukken.
Het publiek is tegen deze tijd echter wel voldoende opgewarmd en is toe aan wat meer bombast. Het stevige ‘Resign to Surrender’ krijgt dan ook veel bijval. Dat het nieuwe album is aangeslagen is ook al gebleken, maar ook ‘klassiekers’ als ‘Sensorium’ krijgen de volle aandacht en ‘Seif AL Din’ zelfs in de vorm van een mystery guest. Deze gast is Claudia, een buikdanseres. Dit past erg goed bij het Arabische karakter van het nummer, wat ook deels voor het imago van Epica heeft gezorgd.
Met ‘Tides of Time’ laat Epica weer weten dat ze meer kunnen dan alleen maar keihard rocken. Ze brengen de nieuwste en oudste nummers ten gehore, de hardste en de liefste. Dit is dus weer een typisch avondje Epica vol afwisseling.
Je kunt geen reactie achterlaten.