Als mensen van Pitchfork, NME en ons Nederlandse OOR enorm enthousiast zijn over een bandje, dan wil dat toch wel wat zeggen. Grip krijgen op The xx en hun plaat xx schijnt toch niet zo simpel te zijn tot nu toe. De band lijkt hun inspiratie te putten uit de laatste drie decennia met een ingetogen popplaat die klinkt als een mengeling van avant-garde pop, dubstep, R&B en new wave. Maar daar is nog lang niet alles mee gezegd over deze jonge Londenaren.
Normaal is een opener met de titel ‘intro’ een beetje een afknapper. De Durutti Column-achtige intro ondersteund met lekkere beats is meteen al iets wat je interesse trekt. Wellicht heeft de Nederlandse luisteraar het nummer eerder gehoord in promotiefilmpjes op Net 5. Vervolgens spits je je oren naar het vrolijke keyboard introotje van ‘VCR’. De trage, smeulende bas in dit nummer is een constante factor op de plaat. Ook het samenspel tussen zangeres Romy Madley Croft en zanger Oliver Sim, wat vooral op single ‘Crystalised’ heerlijk werkt. Het ingetogen nummer met toch een stuwende bas is misschien wel het toegankelijkste nummer van de plaat, maar zeker niet het meest interessante. ‘Islands’ en ‘Heart Skipped A Beat’ zijn lekker luchtig klinkende nummers met een cripsy geluid. Dit mag niet verhullen dat de lading niet zit in het krachtige, maar in het ingetogen van de band wat ook na intermezzo ‘Fantasy’ weer op ‘Shelter’ te horen is. Hunkerend en smachtend naar iets, obsessief en intiem als een prille liefde en natuurlijk ook sex. De fluisterende zang gecombineerd met de fijne muziek maakt dat de The xx enorm sexy klinken.
“Can I make it better, with the lights turned on” zingt Croft kermend en onzeker. ‘Basic Space’ is dan weer iets luchtiger en zwoeler. Dat zwoele wordt doorgezet in ‘Infinity’ wat meteen doet denken aan ‘Wicked Games’ van Chris Isaak, maar dan zonder de gepassioneerde pieken. De laatste twee nummers, ‘Stars’ en ‘Night time’, spreken over de onzekerheid van een prille relatie en de twijfels. Wat een plaat is dit toch. Misschien is het enige kritiekpuntje wel dat de muziek van The xx dat een liefde ook vervliegt. Dus of dit trucje herhaalt kan worden is nog maar de vraag, maar nu heeft dit vriendenbandje een van de mooiste platen van het jaar uitgebracht. Het gevoel dat de band overbrengt maakt dat je stil voor je uit wil staren naar het maagdelijk witte landschap buiten, de plaat op repeat zetten en heerlijk wegdromen.
Score: 
