Een goede nacht slaap zorgt ervoor dat we vol frisse moed aan de tweede dag van Eurosonic beginnen. De eerste dag zit nog vers in geheugen gegrift en vandaag staat er nog veel meer op het programma. Na een stevige wandeling bereiken we Simplon, dat onderdak biedt aan Ellie Goulding, een Engelse singer-songwriter.
De Britse werd onlangs nog uitgeroepen tot winnaar van de BBC Sound of 2010, dus de verwachtingen zijn hoog gespannen. Zenuwachtig is ze niet, zo begint ze vol zelfvertrouwen aan haar optreden. Tracks als ‘Under the Sheets’ en ‘Wish I Stayed’ zijn fijn om aan te horen, maar of dit echt de meest veelbelovende act van 2010 gaat worden? Met ‘Starry Eyed’ zorgt de 23-jarige er in ieder geval voor dat we nog even vrolijk door neuriën als ze onder een verdiend applaus het podium verlaat.
In de bovenzaal van Simplon staat dan Post War Years klaar om te spelen. Dit trio uit Royal Leamington Spa, Engeland maakt een mix van jazz, britpop, ambient en eigenlijk nog wel meer. Wie goed luistert naar een nummer als ‘White Lies’ of ‘Whole World On Its Head’ hoort een sound die het dichtst in de buurt komt van die van Battles. Lekker fris, gevarieerd en bovenal goed uitgevoerd.
Los Campesinos! is hot en dat is te merken. De main zaal is afgeladen en het is flink zweten in Simplon. Ook Los Campesinos! krijgt helaas te maken met geluidsproblemen, iets waar de band duidelijk niet tevreden mee is. Toch komt ‘Romance Is Boring’ van het gelijknamige album redelijk goed uit de verf en ook de rest van de nummers kunnen op veel support rekenen. Het publiek lijkt alleen wat mat voor de toch wel opzwepende muziek.
Tijd voor een wandeling naar de Grote Markt, waar in Vindicat één van de opkomende namen in de metalcore scene zal spelen. Stipt om kwart over tien betreedt Glamour Of The Kill het podium. Het publiek lijkt echter niet helemaal klaar voor de heren, want hoewel de band alles geeft staan er maar een paar mensen mee te doen. De muziek doet sterk denken aan die van Bullet For My Valentine, al is het stemgeluid van zanger Davey Death een stuk aparter.
Hoewel ik vooraf wat sceptisch was over de slagingskans van Glamour Of The Kill, moet ik vaststellen dat het wel snor zit. Hier en daar slaat Davey een stukje over, maar dat zijn we wel gewend van dit soort bandjes en echt storend wordt het nooit. Er wordt bijna alleen maar nieuw materiaal gespeeld, zo horen we ‘Feeling Alive’ en ‘Rise From Your Grave’. Het is voor de band onverdiend dat er zo weinig respons uit de zaal komt, maar ach, ze zullen Nederland vast snel weer in het tourschema opnemen.
De electropop van Ou Est Le Swimming Pool moet blijkbaar nog groeien in Nederland. De zaal staat redelijk vol met mensen, die genieten van tracks als ‘Enough Ready’, ‘The Key’ en de toekomstige electrohit ‘Dance The Way I Feel’. Net als veel acts stopt ook Ou Est Le Swimming Pool eerder dan gepland staat, iets wat op de eerste dag een bijkomend nadeel was en nu uitgegroeid is tot grote irritatie. Op deze manier blijft er na snel heen en weer wandelen tussen de locaties vaak niet meer dan een minuutje of 20 over en kan je het optreden alleen nog achterin de zaal meemaken. Dit was ook het geval bij Crystal Fighters, waar Shadrak te klein voor bleek. Het geluid was achterin nauwelijks hoorbaar en al snel verdwenen een hoop bezoekers weer.
De vier Denen van Fagget Fairys weten wel hoe je een feestje moet bouwen. Onder leiding van MC Ena wordt de electroclash op de zaal afgevuurd. De zang is uitermate goed en het is dan ook schandalig dat slechts een handjevol mensen iets meer doen dan alleen hun hoofd op en neer bouncen. Na bijna vijftien jaar Peaches was het tijd voor vernieuwing, en die hebben we met Fagget Fairys gevonden. Persoonlijke favoriet “and I thank you for that Holland” is ‘Mary Jane’, maar echt los gaat het natuurlijk bij ‘Feed The Horse’. Eén van de leukste verrassingen op Eurosonic.
Gezien we van Simplon naar Vera moeten lopen en zo’n 20 minuten in de rij moeten wachten tot we naar binnen mogen zien we helaas maar een kwartier van And So I Watch You From Afar. De postrock is van een fenomenaal niveau en vooraan is een behoorlijke pit aan de gang. In tegenstelling tot andere zalen is de geluidskwaliteit in Vera prima te noemen. Jammer dat het zo afgeladen is, kwalitatief zeker één van de beste acts.
In Vindicat sluit Young Guns af en uit nieuwsgierigheid besluit ik een kijkje te nemen. Nou heb ik niet snel dat ik het idee heb dat ik de microfoon uit iemands handen wil rukken en het zelf beter kan dan degene op het podium, maar de zang bij deze band is echt om je ogen voor uit je kop te schamen. Niet alleen is het zoutloze muziek, kwalitatief is het een chaos. Blijkbaar denken veel mensen er net zo over want na twee nummers is de zaal alweer voor de helft leeggelopen. Als de zanger aangeeft na de show EP’s te verkopen is er een enkeling die waarschijnlijk uit medelijden een bemoedigend “Yeah!” schreeuwt.
Eurosonic heeft een hoop te bieden, maar de lange wandelingen, lange rijen en overvolle zalen zorgen voor veel irritatie. In de wandelgangen is dit een veelbesproken onderwerp, dus organisatie: doe hier iets aan! Uiteraard zijn er een hoop acts voorbijgekomen die we de komende maanden en/of jaren voor volle zalen zullen zien staan.
