Er zijn een paar dingen verboden in de pendelbus naar het Wâldrock-terrein. Volgens een bord is het eten, luid bellen en met de buschauffeur praten. Maar iedereen weet beter. De headliners zijn Iron Maiden en Type O Negative en voor de laatste keer in de geschiedenis was het festival uitverkocht. Op het kleine(re) podium is de headliner het Finse HIM. En praten over die band is absoluut niet toegestaan in de pendelbus.
Een recensie op Metalfan.nl onderstreept het: “Eerlijk gezegd is het enige wat ik van de band gezien heb de foto in het programmaboekje, en dat vond ik al meer dan genoeg. De zanger/zangeres (wie het weet mag het zeggen) ziet er zo gay uit dat ik me afvraag wat ze hier doen. Het handjevol ‘himfomanen’ dat toch aanwezig was in de bijna lege tent vond het uiteraard schitterend, maar het overgrote deel van het publiek stond bij het hoofdpodium op de hoofdact te wachten.”
Zanger Ville Valo himself, de Dinand Woesthoff van de dag, wist gelukkig alsnog een goede set weg te geven. Toen nog niet uitgemergeld en dronken op het podium, maar wel werden ook toen al de sigaretten veelvuldig gerookt. In tijden van Razorblade Romance en het daarop volgende Deep Shadows and Brilliant Highlights was de band nog iets. En het is niet alleen de band die terugverlangd naar die dagen, maar ook de fans. Het vijftal is de inspiratie namelijk al jaren kwijt.
HIM is niet cool en zal ook nooit cool worden, maar met Razorblade Romance hebben ze ongekend veel klassiekers geschreven. Nummers als ‘Poison Girl’, ‘Join Me in Death’, ‘Right Here in My Arms’, ‘Gone With the Sin’, ‘Bury Me Deep Inside Your Heart’ en ‘Sigillum Diaboli’ zijn tijdens de live-optredens nog altijd de meest geliefde nummers. De band was in 2000 duidelijk op zijn hoogtepunt. En zolang ze de klassiekers live blijven spelen, zullen er mensen naar de optredens komen. Al die vreselijke nieuwe nummers nemen we dan maar voor lief.
