De derde dag in Groningen staat net als elk jaar in het teken van Noorderslag. Plato en Coffee Company hebben weer wat bandjes weten over te halen om voor nop een paar nummers te doen en wij bekijken er een paar in Plato.
Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen. Op zijn zachtst gezegd ben ik geen fan van Nederlandse bandjes. De meesten klinken hetzelfde en qua niveau is het vaak om te huilen naar mijn mening. De zeikerige muziek van El Pino bevestigd dit. De originaliteit is ver te zoeken en de Plato staat vol bobo’s die waarschijnlijk in donkere hoekjes onder het genot van een speciaal biertje discussiëren over het gebruik van de instrumenten.
Tijdens The Madd is er in ieder geval een wat vrolijkere melodielijn te horen, maar goed dit genre is ook al zo uitgemolken. Het is dan ook echt doorbijten tijdens Audiotransparent. De zijige folk-achtige deuntjes zorgen bij mij voor dichtvallende oogleden, maar de obscure muziekliefhebber staat begripvol mee te deinen. Het zal de generatiekloof wel zijn.
Gelukkig is daar dan The Mad Trist. Het Nederlandse antwoord op bands als Queens Of The Stone Age lijkt een feit. Opbeurende rock met twee goede zangers aan het roer zorgen voor wat leven in de brouwerij en nummers van debuutplaat Pay The Piper doen hun best het dode publiek wakker te schudden.
Als Moss bezig is met hun set is voor mij de maat vol en besluit ik de waarschuwingen omtrent het weer in acht te nemen en Noorderslag vanavond over te slaan. De moeheid slaat ook flink toe en om nou zes uur in de kou te wachten om met honderden 3FM-fans inspiratieloze bagger te aanschouwen? Nee dank je de koekoek.
