Vanwege het mooie debuutalbum van de vier Schotse jongens van We Were Promised Jetpacks, dat vorig jaar uitkwam, hadden veel mensen verwacht dat ze vorig jaar de Rotown al onveilig zouden maken. De site van Rotown bevestigd dat dit eigenlijk ook de planning was. Maar op 16 januari is het dan toch zover en mogen de Schotten voor een uitverkochte Rotown laten zien wat ze waard zijn.
Zonder eerst opgewarmd te zijn door een voorprogramma wordt het publiek direct verwend met de mooie instrumentale intro van ‘Keeping Warm’. Wat meteen opvalt is dat het geluid vandaag loepzuiver is, waardoor de stem van zanger Adam Thompson erg goed tot zijn recht komt. En dat is mooi, want Adam bewijst deze avond dat hij niet alleen op plaat goed kan zingen, maar live zowaar nog beter klinkt. Er waren zelfs momenten waarin hij zonder microfoon boven de instrumenten wist uit te komen en dat zie je toch niet vaak. Maar ondanks deze krachtige stem viel het toch op dat Adam nog behoorlijk verlegen is en niet echt het typische frontman charisma uitstraalt. Ook had de band niet echt het publiek mee. Voorin werd er bij tijd en wijlen lekker gedanst op nummers als ‘Quiet Little Voices’ en ‘It’s Thunder and It’s Lightening’, maar helaas werd achterin soms overdreven hard door de nummers heen gepraat. De langwerpige vorm van de zaal draagt hier wel aan bij aangezien achterin gewoon vrijwel niks valt te zien.
Zonder toegift verlaat We Were Promised Jetpacks na een ruim uur weer het podium. De schotten hebben een strakke en overtuigende set gespeeld die ondergetekende af en toe kippenvel heeft bezorgd, maar toch is het publiek niet volledig omver geblazen. De setting en de wat onlogische setlist zijn aan de ene kant oorzaak, aan de andere kant zal het ook een kwestie van gebrek aan ervaring zijn, want het is tenslotte nog een piepjonge band. Ik hoop dat de grotere festivals eens zullen overwegen deze band te boeken van de zomer, want ze verdienen het zeker een groter publiek te bereiken.
