The Mad Trist @ Rotown, Rotterdam

Door Michiel de Graaff 23 januari 2010 Reageren uitgeschakeld

themadtrist mini The Mad Trist @ Rotown, RotterdamHet gaat goed met The Mad Trist. Dinsdag zagen we de Limburgse band al spelen bij De Wereld Draait Door en donderdag was het dan eindelijk zo ver, de release van het debuut Pay the Piper in het Rotterdamse Rotown. Dit album konden we alvast beluisteren op de 3voor12 Luisterpaal en vandaag ligt de plaat in de winkel.

Stonerrock doet het goed in Nederland. Queens of the Stone Age bewijst dit natuurlijk al jaren, en vorig jaar wisten de Staat en Drive Like Maria door te breken met hun eigen, op stoner rock gebaseerde sound. Een nieuwe naam is voor velen The Mad Trist. De band won vorig jaar meerdere prijzen, was te vinden op Eurosonic en stond in verschillende voorprogramma’s. Nu is daar dus het debuutalbum welke erg goed ontvangen wordt, en volgens velen zou dit wel eens de nieuwe sensatie van 2010 kunnen worden. Voor het zo ver is staan er drie cd release parties gepland.

Het is vanavond lekker druk in Rotown, het optreden bij DWDD zal daar ongetwijfeld aan meegeholpen hebben. De band trapt af met ‘Hair of the Dog’. Om de muziek als Stonerrock te bestempelen is wellicht iets te kort door de bocht. Het is minder hoekig, gladder, aanstekelijker, met vlagen zelfs dansbaar. Lekkere rauwe baslijnen, gecombineerd met catchy gitaarriffs en cowbell (more!).Torre Florim van de Staat produceerde het album, en dat is te horen. Echter is het woestijngehalte een stuk lager bij The Mad Trist. Het is minder ingewikkeld en creatief, iets meer poppy misschien wel.

Met de performance van de band zit het wel goed. De heren hebben er plezier in. Vooral bij bassist Luc straalt het enthousiasme er vanaf. Er zit veel dynamiek in de songs en dat houdt de show spannend. Van hoge langzame zangpartijen tot up-tempo uitspattingen die vaak doen denken aan Kyuss en het oudere werk van Queens of the Stone Age. Hoewel de band het zelf zat wordt is die vergelijking onontkoombaar. Zelfs de zang lijkt enorm veel op die van Josh Homme. En dat is positief, ook live klinkt het uitstekend.

Na een uur zit de show er helaas op. Jammer, want hoewel het hele album voorbij is gekomen hadden we graag nog meer gehoord. The Mad Trist laat een erg goede indruk achter, en dat is ook te merken aan het publiek. Het zal ons dan ook niet verbazen als de heren nu echt door gaan breken. Gaat dat zien!

Je kunt geen reactie achterlaten.