Toen de jongens van Aspera dit debuutalbum Ripples produceerden waren ze 18 en 19 jaar. Inmiddels lopen de vijf jonge Noren net twee decennia op Aarde rond. Dat is aan hun melodische progmetal niet te horen. Daarnaast is deze plaat van Aspera sterk geproduceerd en klinkt de band bovenal volwassen.
De koortjes, de zang van Atle Petterson, de (slide)gitaarsolo’s, de dikke tapijten synths. Ze passen als een puzzel in elkaar. Gitarist Robin Ognedal, bassist Rein T. Blomquist, drummer Joachim Strøm Ekelund en toetsenist Nickolas Main Henriksen hebben knappe songs gekneed zonder hun techniek te misbruiken. Er is ruimte voor rustige passages, harde, staccato riffs, pakkende refreinen en mooi uitgedachte instrumentale intermezzo’s.
Heel vernieuwend is Ripples niet. Afwisselend wel. Alleen ‘Catatonic Coma’ al: Meshuggah geïnspireerde elementen, maar ook veel rustige symfonische stukken. De intro van ‘Torn Apart’ leunt weer op ideeën van Pain Of Salvation. Maar Aspera heeft ook zeker een eigen smoel. De kracht van de Noren zit in de variatie en pakkende melodieën. Het overwegende uptempo album wordt mooi in balans gehouden mede dankzij de rustige, maar altijd melodische momenten, zoals de korte akoestisch beladen ballad ‘Reflections’.
Alle aspecten van de band komen samen in slotnummer ‘The Purpose’, een goed gekozen afsluiter dus. De tekst van dat nummer is overigens niet geweldig. “Did God create me, or did I create God?” Dat is wel eens poëtischer omschreven. Een beetje meer levenservaring en groei op dat gebied kan geen kwaad en die tijd is Aspera gegund. Liefhebbers van VandenPlas of Redemption zullen blij zijn met deze jonge groep. Zeker eentje die nog lang mee kan en het volgen waard is!
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.