Duitse powermetal. Vaak bol van de clichés. Dat geldt ook voor Freedom Call en hun Legend Of The Shadowking. De plaat voelt aan als een lange rit op een paard. Dat komt vooral door de vele afgedempte gitaarriffjes die je doen denken aan een galop.
Vanaf de openingsriff van ‘Out Of The Ruins’ is het al raak. Gezadeld en wel bestijgen we onze paarden. Als ridders redden we ons uit de ruïnes, die ons blijkbaar niet meer bevallen. Als je niet meer in spannende jongensverhalen gelooft, dan zul je weinig ophebben met het thema van Legend Of The Shadowking. Alle veertien nummers zijn gebaseerd (dus vele malen spannender gemaakt dan ze in werkelijkheid waren) op de verhalen van Koning Ludwig II. Die moet je trouwens ook maar net kennen.
Tot zover het thema. Muzikaal gezien bevinden we ons eveneens in de middeleeuwen. Het concept powermetal in combinatie met ridderlijke thema’s is nogal achterhaald. Legend Of The Shadowking mag niet meer zijn dan een middenmoter pur sang. Een typisch voorbeeld daarvan is ‘Thunder God’. Dat nummer heeft erg lekkere riffs, maar van de delays over de zang ga je gewoon niet steigeren.
Hé is dat Bruce Dickinson van Iron Maiden? Die hield toch van vliegtuigen, niet van paarden? Toch lijkt hij in de stoet mee te rijden. De stem van Chris Bay lijkt bij tijden erg op die van de kleine Engelsman. Dat is natuurlijk een verpakt compliment als je bedenkt hoeveel mensen fan zijn van Dickinson. Bay zal vast een trekpleister kunnen zijn. Maar The Legend Of The Shadowking is alleen leuk voor fans van het genre. Hoor je daar niet bij, wed dan op een ander paard!
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.