OK Go @ Melkweg, Amsterdam

Het nieuwe album Of the Blue Colour of the Sky is net uit en dus tijd om voor het Amerikaanse OK Go het podium van de Oude Zaal van de Melkweg te bestijgen. Maar eerst wordt het podium warm gemaakt door Wooden Constructions. Een groepje toeristen vooraan vond de Mick Jagger-imitaties van de zanger geweldig maar zij waren dan ook vrijwel de enige. Een optreden waarbij de muziek even interessant was als de danskwaliteiten van de zanger.

Het is nog even wachten op het viertal maar de zaal is al aardig vol. Iets wat toch als een verrassing komt maar de heren blijven populair. En dan zijn ze er eindelijk, de vier mannen van de YouTube sensatie. Het is spannend wat er gaat komen want met het nieuwe album lijkt OK Go een nieuwe weg in te slaan, zou het nieuwe materiaal live aanslaan?

De simpele maar pakkende liedjes zijn ingewisseld voor een iets meer verfijnd geluid. Ze hebben de loopband en de behangpatronen ingewisseld voor strakke lasers, lichteffecten en een confetti-machine. Maar ze weten dat ze deze metamorfose voorzichtig moeten brengen. Afgewisseld met nieuwe nummers komt er toch juist vrij veel oud werk voorbij. Zo horen we vele meezingers zoals 'Don't Ask Me' en 'Get Over It'. Aan de zaal is te merken dat de oude OK Go er nog steeds inzit. Zodra 'Here It Goes Again' begint gaat het hele publiek los en gaan de handen en voeten de lucht in. De mannen weten het publiek goed te bespelen en zo hebben ze natuurlijk een manier om ook de nieuwe liedjes aan de man te krijgen. Zo vraagt zanger Damian Kulash bij het nummer 'This Too Shall Pass' aan het publiek of ze het refrein willen meezingen. Na enkele keren oefenen wordt het publiek beoordeeld door jury en bassist Tim Nordwind en wint Amsterdam het na meerdere pogingen dan eindelijk van Brussel.

Halverwege het optreden ruilen de Amerikanen hun instrumenten in voor een tafel vol met klokbellen om ons een klokkenspel versie van 'What To Do' te geven. Het is wel duidelijk dat OK Go nog steeds heel wat amusement te bieden heeft. Maar feit is wel dat ze een nieuwe kant hebben laten zien, van gevoelige liefdesliedjes op een gitaar naar zwevende elektronische popsongs. Het optreden wordt feestelijk afgesloten met de confetti-machine maar ook de heren zijn flink uitgedost. Laserstralen knallen uit de behaarde en verlichte gitaren als ze 'WTF' inzetten. Het is toch wel duidelijk dat OK Go nog lang niet uitgerangeerd is. Sterker nog, misschien worden ze wel steeds beter. Zelfs zonder al het decor en rekwisieten zou de show een succes zijn geweest.

Tekst door Julie de Lange