Alesana, wat moeten we nu over deze band zeggen. Alesana is zo’n band waar iedereen een keer naar heeft geluisterd, maar de meesten het na een halve minuut alweer hebben afgezet. Bij wat vooronderzoek stuitte ROAR E-Zine op een paar videoclips, welke ons een avond vol grappen en grollen heeft bezorgd. Alesana is niet alleen met hun post-hardcore in het verleden blijven hangen, maar ook aan hun uiterlijke verschijning is te zien dat deze mannen zich nog in het leven ten tijde van de roemrijke jaren van The Village People wanen. Misschien is The Village People stiekem wel Alesana, weliswaar nog beter verkleed.
Alle flauwe opmerkingen over emo-lokken en homofiele moves aan de kant geschoven, vandaag besteden we aandacht aan het derde studioalbum van Alesana. Want geef toe, er moet toch wel iets goed zijn aan deze band, aangezien ze al een hele tijd in de scene actief zijn. Volgens de mannen is deze cd gebaseerd op tijdreizen, dus wie weet zal de plaat de mannen van Alesana dan ook naar het heden trekken.
En ja, hoe moeilijk het ook is om toe te geven, maar met de eerste nummers van The Emptiness laat Alesana eigenlijk al zien dat hun songwriting door de jaren heen stukken is verbeterd. Zo getuigt ‘Curse Of The Virgin Canvas’ van een dynamische opbouw en heeft ‘The Artist’ een interessante overgang van pre-chorus naar refrein. Ondanks dat de songs een niveautje hoger liggen dan het vorig materiaal, moet er wel een kanttekening bij worden geplaatst over het feit dat Alesana nog steeds gebruikt maakt van afgezaagde gitaarlicks. De riffs en breakdowns zijn allemaal al een keer gedaan. Daarnaast lijkt het geschreeuw van zanger Dennis Lee nog steeds op een stervend speenvarken. Toch weten de mannen al deze aspecten zo in elkaar te knutselen dat het geheel mooi in elkaar blijft hangen en het eindresultaat stiekem best goed is.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.