“Dommin is the sound of the brokenhearted.” Aldus frontman en oprichter van de band Kristoffer Dommin. Daarmee zegt hij eigenlijk genoeg om de nieuwe plaat Love is Gone te omschrijven. Natuurlijk heb je dit al ongelooflijk vaak in liedjes teruggehoord, maar Dommin wil het graag nog iets meer benadrukken op dit sterke debuutalbum.
Van het begin van epische opener ‘My Heart, Your Hands’ is het duidelijk dat het op deze plaat menens is. Het is zware, gotische rock met liedjes die eigenlijk simpelweg over liefde gaan. Niks gecompliceerds, maar wel een onderwerp waar iedereen een bepaalde band mee voelt. Met een look die doet denken aan wat je zou krijgen wanneer je Jerry Only (Misfits) en Elvis zou combineren hebben we hier een interessante band die ondanks haar zware muziek toch erg behapbaar blijft. ‘New’ en ‘Tonight’ bijvoorbeeld, zijn nummers die vrij poppy klinken zonder daarbij iets in te leveren aan kracht. Vervolgens volgt het meeslepende titelnummer ‘Love Is Gone’ en het past allemaal. De muziek lijkt niet zo spannend, maar Dommin combineert een groot aantal invloeden. ‘Dark Holiday’ klinkt bijvoorbeeld een beetje als The Doors die Danzig ontmoetten. Het croonende stemgeluid van Dommin zelf valt misschien ook het beste te vergelijken met de voormalig Misfits frontman, hoewel Kris Dommin op ‘Without End’ toch weer wat anders laat horen wat ook aan Peter Steele (Type o Negative) doet denken.
Muzikaal doet de band denken aan bands als 69 Eyes of Type O Negative (luister naar ‘One Feeling’). Een stukje donker werk uit de jaren tachtig en de crooners uit de jaren vijftig in de mix met de atmosfeer van film muziek en dan heb je het wel ongeveer. De filminvloed is duidelijk terug te vinden in de instrumentale nummertjes die je als intro momenten terug vind op de plaat. Deze dienen inderdaad goed als sfeermakers voor de volgende emotionele ontploffing die eigenlijk de hele plaat lang voort duren. Noemenswaardig is ook nog het nummer ‘I still Lost’, waar werkelijk een ongelooflijke lading wanhoop ingepompt is. Ook de slotnummers ‘Honestly’ en ‘Remember’, waar Tom Holkenborg a.k.a. Junkie XL nog een hand in heeft gehad, zijn nog twee prachtstukken waar alles in de strijd gegooid wordt om de luisteraar mee te slepen door de pijn die liefde heet.
Dommin maakt muziek die, in tegenstelling tot veel bands in deze hoek van de rockmuziek, juist een publiek aan zal spreken buiten enkel het genre. Het is wat jammer dat de albumhoes vooral gesierd wordt door het Hoofd van Dommin, wat de indruk wekt dat het toch om de looks gaat. Dit is namelijk iets wat deze band helemaal niet nodig heeft om indruk te maken op de luisteraars, de muziek staat sterk genoeg op zichzelf. De outfits en overdrevenheid die het genre kenmerken zijn eigenlijk niet nodig, want Dommin is zeker in staat om dat allemaal te overstijgen. Wie weet komt dat nog wel.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.