Het is druk in Rotown. Geïnteresseerden van alle leeftijden zijn vanavond naar deze Rotterdamse zaal gekomen om een show van het opkomende bandje The Bony King Of Nowhere mee te maken. Waar sommige mensen de muziek al door en door kennen, hebben anderen het gisteren pas voor het eerst beluisterd. Eén ding hebben ze echter gemeen; de overtuiging dat dit een prachtige show moet worden.
Rond kwart voor tien kwamen de vijf bandleden het podium oplopen en kon de show beginnen. Direct slaat de sfeer in de zaal om. Waar eerst alle dertigers nog immer sociaal en met een stoer gezicht pogingen tot regelen deden, stond nu iedereen met hun ogen op het podium gericht. Als in een trance nam iedereen de muziek in zich op. De muziek van The Bony King Of Nowhere is puur. Lieflijke geluiden komen uit de goed op elkaar afgestemde instrumenten. Zonder enige vorm van twijfel worden de nummers van hun eerste, en tot nu toe enige, album Alas My Love gespeeld. Waar het nummer ‘Taxidream’ bij het publiek de meeste aansluiting vindt, is het hoogtepunt van de avond voor mij bereikt tijdens het nummer ‘My Invasions’. De intensiteit in de nummers en de kunst om dit over te brengen tot ver achter in de zaal, is iets wat maar weinig bands in zich hebben.
Gezien het feit dat het eerste album alweer bijna een jaar oud is, heeft de zanger Bram Vanparys genoeg ander materiaal om tussen de oude nummers door te spelen. De nieuwe nummers verschillen in veel opzichten van de oude, al zijn de verschillen erg subtiel. Het geluid van de band begint meer naar artiesten als Neil Young en The Beatles te neigen, geeft Vanparys na het optreden aan. De singer-songwriter sound is er een beetje uitgefilterd en de nummers zouden kwalitatief beter in elkaar zitten. Eind dit jaar moet dit nieuwe album verschijnen. Vanavond heeft de band een mooi voorproefje gegeven en er mag met smart naar worden uitgekeken.
The Bony King of Nowhere doet eind februari nog twee shows in Den Haag en Haarlem.
Je kunt geen reactie achterlaten.