Net als een maand geleden vindt Subbacultcha! weer plaats in De Nieuwe Anita in Amsterdam. Vanavond kunnen we genieten van een flinke dosis noise en electro en wij zijn erbij voor een verslag!
Kania Tieffer is al jaren met regelmaat een act op underground feestjes in Nederland. Zo is ze vanavond te zien in De Nieuwe Anita. Met haar stijl die ze zelf beschrijft als ‘korean pop’ past ze perfect bij Subbacultcha! en de zaal raakt ook aardig vol zodra haar beats ingezet worden. Het kleine meisje met de synthesizer past met het schattige Franse accent en het geschreeuw van rare teksten in de microfoon zo in het rijtje van Chicks On Speed, Electrocute en Le Tigre. Toch is er een reden waarom ze niet zo is doorgebroken als de voorgenoemde en ze bewijst vanavond waarom haar electro met surfpop invloeden geen succes is. De combinatie van geluid en zang klopt niet en zelfs haar cover van Elvis Presley brengt geen beweging onder de mensen. Het publiek van de Nieuwe Anita is vast wel wat aparte taferelen gewend, maar dit klinkt gewoon niet lekker.
Als tweede act hebben de mannen van Subbacultcha! Railcars uitgenodigd, een experimenteel noise pop duo uit San Francisco. Het pop element is niet eenvoudig te ontdekken door de muur van noise en distortion die op het publiek inbeukt, maar wie goed luistert kan wel degelijk fijne pop ritmes en invloeden herkennen. Het publiek in de volle zaal is duidelijk onder de indruk en kijkt rustig en geïnteresseerd als Aria C Jalali, het genie achter Railcars, plotseling wat moeite heeft om zijn feedback loop ingespeeld te krijgen. Het lekkere titel nummer van de laatste EP Cathedral With No Eyes wordt uitstekend uitgevoerd door het geconcentreerde duo. Als laatste nummer wordt een relatief akoestisch nummer gespeeld en hierna krijgt de band nog ruimte voor een toegift, maar enough is enough. Jammer, want Railcars smaakt naar meer.
Je kunt geen reactie achterlaten.