Het is ongelooflijk, maar waar. Om elf uur ‘s ochtends zaten er al een paar diehards voor de Melkweg. Het weer is kouder dan koud, maar dat mag niemand deren. Om zeven uur ‘s avonds gaat de rij tot voorbij het Leidseplein, wat veel stress veroorzaakt bij velen die wat later zijn. Vanavond is het weer zo’n avond, welke in het rijtje van Fall Out Boy of Paramore past. Je wilt eigenlijk niet gezien worden, maar je vindt het te leuk om voorbij te laten gaan. Het publiek is zeer jong en de fanbase van TMF heeft de overhand. Dit allemaal voor All Time Low, want zij zullen vanavond de Melkweg op zijn kop zetten.
Wanneer Destine het podium betreedt, is te merken hoe ongelooflijk populair deze jongens zijn. Ik laat TMF voor lief, maar hoor van velen dat je tegenwoordig wordt doodgegooid met hun videoclips. Destine stond in september ook in het voorprogramma van All Time Low en vanavond kun je goed zien dat de band enorm is gegroeid. Was het in september nog vermakelijk en een tikkeltje ontroerend, nu staat er een echte professionele act op het podium. Destine speelt erg strak en maakt er een goede show van. Soms komen de moves net iets te ingestudeerd over, maar dat mag niet deren want het publiek vindt het heerlijk. Wat wel weer het grote irritatiepunt van de avond is, is het feit dat het geluid van voorprogramma’s in The Max zo slecht is. De toms en snare staan weer zo hard dat de gitaren wegvallen en dat is zeker ten nadele van de band, want met goed geluid zou dit voorprogramma vrijwel zonder kritiek zijn.
Een half uur later betreedt All Time Low het podium en opent met de knaller ‘Lost In Stereo’. Dit resulteert in iets wat wegheeft van een pit en ondanks dat het een pop publiek is, gaat het er nog best hard aan toe. All Time Low heeft een redelijk jonge bezetting, maar speelt strak en professioneel. Vrijwel foutloos vliegen de heren de set door. Bij hun collega’s is vaak het geval dat het niet echt overkomt omdat het routine is, maar All Time Low weet het toch spontaan te houden. Dit maakt het hele optreden een stuk intiemer. Heel even wordt de boel beschamend wanneer bij het akoestische ‘Remembering Sunday’ vier stelletjes op het podium mogen slowdancen en maar al te ordinair voor een uitverkochte zaal een potje willen tongen. Ondanks dit kleine minpunt, is de show heel succesvol en vliegt de avond voorbij.
