Om maar eens met een cliché te openen: de Noorse band In Vain maakt metal. Voordat je in de verleiding komt op niet op lees verder te klikken, hun tweede album Mantra is allesbehalve een cliché geworden. Was het debuut The Latter Rain al bij velen ingeslagen als een bom, met Mantra gaat de band er nog eens hard overheen
In Vain is een van de weinige jonge bands die verschillende stijlen metal goed weet te combineren en hierdoor is Mantra een aaneenschakeling van death, black, doom met een progressieve boventoon. En dat is precies waar je wel van moet houden, het is geen album dat bij de eerste luisterbeurt een voldoende bij de meeste zal scoren. De nummers zijn lang, dik zeven minuten en kennen een opbouw die niet licht verteerbaar is. En op een enkel nummer blijft de climax dan ook nog uit, dat is een beetje het doom element. Maar voor de liefhebber wordt er nog genoeg gegrunt, gescreamed en gezongen.
Maar als je daar eenmaal aan gewent bent is Mantra een uitstekend album. De band heeft de verschillende stijlen metal vakkundig met elkaar verweven, zonder dat bepaalde solo’s, refreinen of bruggen met halve noten en rare maatsoorten ertussen geplakt voelen. De nummers zijn een consistent geheel. Wat tegenvalt zijn de twee intermezzo’s waarbij ‘Ain’t No Lovin’ beter geschrapt had kunnen worden. Net als op ‘Wyakin (The Guardian Spirit Of The Nez Perce)’ draaft de band hier een beetje door met het hele mantra concept. Een mislukte poging een diepere laag aan te brengen in het concept.
Mantra is een veelzijdig album, dat door veel metalliefhebbers na een aantal keren luisteren wel gewaardeerd kan worden. De vergelijking met Opeth doet her en der de ronde, dat gaat nog wat te ver maar hiermee heeft Scandinavië er wel de zoveelste goede progressieve metalband bij.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.