Een vergeten liefde. Zo voelt het wanneer de nummers van de plaat Everything You Ever Wanted To Know About Silence wederom langskomen. Het is zo lang geleden dat ik Glassjaw begon te luisteren. In het jaartal 2000 zat ik in de brugklas en hield ik me nog bezig met Linkin Park en Limp Bizkit, waar natuurlijk totaal niks mis mee is. Dus de beginjaren van deze band heb ik gemist. In 2005 kwam deze plaat boven drijven, toen ik mij verdiepte in Boysetsfire en Thursday. Bands die beide veel naar Glassjaw hebben geluisterd.
En iedereen die ook maar enige affiniteit heeft met het emo genre, het screamo genre, het post hardcore genre en alle genres verwant aan dezen, heeft deze plaat geluisterd. Iedereen weet dat de plaat akelig fijne zanglijnen bevat en dat het toendertijd vernieuwend was om over gebroken harten te zingen en je ex uit te maken voor een vuile hoer.
Nog voor de jaarwisseling kwam Everything You Ever Wanted To Know About Silence geremastered en wel uit op RoadRunner Records. De nieuwe versie klinkt net als het origineel, maar er zit een extra boekje bij. Voor de rest is er weinig opvallends gebeurt tijdens het nieuwe mixproces. Een goedkope actie om nog wat te cashen dus.
Glassjaw was baanbrekend, iets dat nieuwe post hardcore bands nog maar nauwelijks zijn. Daarom is dit misschien wel gewoon de beste naam op Groezrock 2010. De twee nieuwe nummers op deze plaat zijn niet bepaald boeiend. De demo ‘Convectueso’ valt uit de toon vergeleken met de rest van de plaat en ‘Modern Love Story’ is te kort en leunt te veel richting de kortere, krachtige hardcore nummers.
Nu hopen dat de band vaker naar Europa komt en met deze- eerder heruitgave genoemde cd, nog wat nieuwe bands weet te inspireren om fatsoenlijke muziek te gaan maken.
Deze recensie krijgt geen rating.
