Floorpunch @ Patronaat, Haarlem

Zondagavondshows staan over het algemeen niet garant voor gigantische drukte, maar wanneer straight edge hardcore grootheid Floorpunch het land bezoekt mag je toch het nodige volk verwachten. Zeker wanneer je bedenkt dat dit de eerste show is in Nederland sinds zo’n tien jaar en daarnaast de kans heel groot is dat ze na deze show ook niet meer terug zullen keren.

Voordat Floorpunch echter het podium kon betreden was er tijd voor drie support bands waarvan het het Amsterdamse 21 Gun Salute als eerste mocht aantreden. Een band die de laatste tijd door hun drukke tourschema de nodige bekendheid heeft verworven in de scene. Zelf had ik ze nog niet gezien en was dus wel benieuwd hoe het zou klinken. Helaas werd al snel duidelijk dat ze het niveau van de gemiddelde hardcore band niet kunnen ontstijgen. De band speelt redelijk strak, vooral de nieuwe drummer trommelt lekker door, maar het gevoel van dertien-in-een-dozijn is niet te vermijden. De publieksreactie is dan ook nogal mild, zelfs wanneer er covertjes worden gespeeld van No Warning en Guns Up!.

Volgende band die mag proberen het publiek op te warmen is Frightening Fiction, opnieuw uit Amsterdam. Een band die duidelijk goed naar 80’s hardcore heeft geluisterd zoals Bad Brains en Minor Threat. De songs zijn snel, energiek en vooral heel kort. De band wijst hier zelf ook nog op door te zeggen: “We hebben dertig minuten gekregen om nummertjes te spelen, maar dat gaan we natuurlijk nooit redden”. Voordat de dertig minuten om zijn is de band dus ook weer weg, maar heeft het publiek wel getrakteerd op een fijne, energieke set.

Vervolgens was het tijd voor de eerste headliner van de avond in de vorm van True Colors uit België. Een band die nog niet zo heel lang aan de weg timmert, maar toch besloten heeft in mei van dit jaar te stoppen. Vandaag dus een van de laatste kansen voor de kids om uit hun dak te gaan op True Colors. Vanaf de eerste noot spat de energie er vanaf bij zowel zanger Packo als het publiek. Helaas moet tijdens het derde nummer de set stil gelegd worden in verband met gitaarproblemen en dit haalt de vaart volledig uit de set. Er werd vervolgens door het publiek ook geen poot meer uitgestoken, ondanks verwoede opjut-pogingen van zanger Packo. Pas bij de laatste twee nummers worden er weer de nodige sing-a-longs gedaan door het publiek. Toch heeft True Colors met nummers als ‘Growing Concern’, ‘Hungry Man’, ‘Dedication’ en ‘The Way To Myself’ een prima set afgeleverd.

Na een korte ombouwtijd was het dan eindelijk tijd voor straight edge zwaargewichten Floorpunch. Dit kan dubbelzinnig opgevat worden,want zanger Mark Porter heeft een flinke omvang. Hij schuift het zelf ook niet onder stoelen of banken: “I don’t drink, I don’t smoke, but I obviously eat”. Zijn omvang weerhoudt hem er echter niet van ontzettend snelle hardcore te maken. De nummers rammelen aan alle kanten, maar het is duidelijk dat dit de band is waar het publiek voor is gekomen. Bij nummers als ‘Let It Ride’ wordt de microfoon het publiek in getrokken om gezamelijk het nummer af te zingen. Verder komen er nog een hoop oude klassiekers langs als ‘Washed Up At 18’, ‘Not For Me’, ‘No Exceptions’, ‘Keep It Clear’ voor de edge kids en ‘True Colors’ voor hun Belgische vrienden. Zonder veel te zeggen verlaat de band na een ruim half uur ineens het podium en is de avond weer afgelopen.

De meningen over deze avond zullen redelijk uit elkaar lopen. Mensen die zijn gekomen voor een flinke mosh zullen het waarschijnlijk niet naar hun zin hebben gehad aangezien het niet druk was en de publieksreactie over het algemeen ook niet heel hard. Het hoge podium werkt wat dat betreft ook niet bevorderlijk. Maar wanneer je puur voor de muziek bent gekomen valt er weinig te klagen, want het geluid in het Patronaat was weer eens prima en ook de bands speelden stuk voor stuk behoorlijk degelijk. Ik zelf ben vooral blij Floorpunch gezien te hebben, want ik vrees dat ik die kans niet vaker ga krijgen.