Wil je niet meer mijn vriendinnetje zijn? Nou, dan mag je ook niet meer in mijn band! Zo’n soort discussie moet er tussen Noah and the Whale-zanger/gitarist Charlie Fink en zangeres Laura Marling gegaan zijn. De rest is eigenlijk geschiedenis. Het gevolg is het ontbreken van een vrouwenstem in Noah and the Whale en een geweldige doorbraak voor een dun, klein en schattig blond meisje. Het meisje wat het eigenlijk niet gewend was om op de voorgrond te staan.
De plaat is meteen een knal in het gezicht met de single ‘Devil’s Spoke’. De videoclip is al een lange tijd op haar website te vinden, waardoor duidelijk werd dat het allemaal iets bombastischer en grootser is geworden. Het volle en folky-achtige had namelijk totaal niet op haar debuutplaat Alas, I Cannot Swim gepast. De tweede plaat lijkt even alle clichés te bevatten: volwassener klinken, meer zichzelf en uitgegroeid tot een betere tekstschrijver.
Het nummer ‘Made by Maid’ neemt de eerdere gedachten gelijk weg. Het tweede nummers is namelijk zoals we op haar debuutplaat gewend waren: erg minimaal en enkel Marling met een oude akoestische gitaar. Bijna het omgekeerde van de indrukwekkende opener, maar zo ontzettend mooi. Hoewel het daarop volgende ‘Rambling Man’ iets feller en tweestemmig is, blijft het ook typisch Marling.
Het vierde ‘Blackberry Stone’ wordt bijgestaan door een viool, waardoor het iets anders klinkt dat de live-uitvoering die we gewend waren. Elk nummer heeft iets eigens en op ‘Alpha Shallows’ horen we bijvoorbeeld een tamboerijn en een harp. Haar ‘Goodbye England (Covered in Snow)’ is ook voor velen geen onbekende. Dit nummer werd namelijk in december reeds uitgegeven als voorproefje op I Speak Because I Can. Opnieuw is dit nummer heel anders dan de voorgangers, eigenlijk ook niet echt typisch Marling. Het klinkt iets te netjes, te tussen de lijntjes.
Het nummer ‘Hope in the Air’ werd al regelmatig live gespeeld en ‘What He Wrote’ is het meest intieme nummer op de plaat. Het nummer is zo minimaal en kil opgenomen, dat je de lippen van Marling kunt horen wanneer ze met een nieuwe zin begint. Je kunt haar horen slikken en smakken terwijl ze de persoonlijke teksten aan het zingen is. ‘I miss your smell. We speak when spoken to. That suits us well.‘
Het ‘Darkness Descends’ is een stuk ritmischer en veel opwekkender dan al het voorgaande. Met de extra mannelijke en vrouwelijke stemmen doet het denken aan een folky-feestnummer. Het sluitende en tevens titelnummer ‘I Speak Because I Can’ is weer een stuk rustiger. Hierin horen we ook even Mumford and Sons-frontman Marcus Mumford meezingen, waardoor het eindigt met een klein hoogtepunt.
Het is duidelijk dat de nummers over een lange tijd zijn geschreven, waardoor de plaat I Speak Because I Can niet echt een duidelijk verband heeft gekregen. Iets wat na meerdere luisterbeurten waarschijnlijk verholpen gaat worden. Dat Laura Marling tegenwoordig niet meer het schattige meisje is, bewijst de nieuwe haarkleur en dat ze is afgestapt van de grote houthakkerbloesjes. Maar ze wekt met haar uiterlijk en de eerste single eigenlijk totaal de verkeerde indruk. Het is echt een perfecte tweede plaat geworden.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.