Delphic @ Paradiso, Amsterdam

Er staat een meterslange rij voor Paradiso vanavond. Is het beneden Xavier Rudd die voor een uitverkochte zaal zorgt, boven geldt hetzelfde voor de Engelse band Delphic. Het balletje ging afgelopen zomer pas echt rollen voor Delphic. De heren stonden toen op Reading/Leeds en T in the Park.

In januari kwam debuutalbum Acolyte uit en de dansbare rock vindt zijn weg ergens tussen Röyksopp en Bloc Party. Helaas zijn er twee grote minpunten vanavond. Alsof dansen verboden is staren de meeste bezoekers glazig voor zich uit en de geluidsmeter bereikt meermaals de 107 dB. Dit extreem harde geluid is niet vreemd in Paradiso, wat ik me afvraag is waarom er niks aan gedaan wordt.

Er wordt in een rap tempo doorgespeeld en natuurlijk ontbreken nummers als 'Doubt' en 'Halcyon' niet in de setlist. De band is vrij statisch en weet ondanks de goede percussie en zang bijna niemand tot bewegen te krijgen. Het kan ook zijn dat door de extreme drukte, iets wat de laatste jaren mode blijkt bij poppodia, de mensen belet worden vrijuit te dansen.

Als er dan ook nog mensen uit de Grote Zaal naar binnen lopen is het eigenlijk helemaal geen pretje meer om aanwezig te zijn bij een optreden waar zo naar uit werd gekeken. Het is voor Delphic te hopen dat het volgende bezoek aan Nederland op een minder kleurloze manier verloopt, want dat de band strak en kwalitatief goed speelt is na vanavond wel duidelijk!