Het Amerikaanse Lamb Of God deed Nederland vorig jaar nog aan tijdens Sonisphere. Na afloop van de show zei vocalist Randy Blythe dat de band in 2010 terug zou keren naar ons landje. Met de huidige Wrath-tour is dit aan de orde en de band heeft de nodige support-acts meegenomen. Wat heet, naast de hoofd-act staan Job For A Cowboy, August Burns Red en Between The Buried And Me op het affiche.
Stipt om half acht gaan de lichten uit, het is voor de mannen van Between The Buried And Me tijd om het podium op te komen. Met een nieuwe plaat, The Great Misdirect, op zak, kan de band rekenen op genoeg publieksrespons voordat er ook maar een enkele noot gespeelt is. In wat pas hun tweede Nederlandse show is, trapt de band af met de titletrack van Alaska. Het geluid staat nog niet optimaal, maar de band speelt formidabel. De fans vooraan schreeuwen alle woorden mee, maar als het iets te snel gaat voor ze laten ze het vocalist Tommy Rogers toch maar alleen doen.
Die nieuwe plaat moet natuurlijk ook gepromoot worden, dit doet de band in de vorm van “Disease, Injury, Madness’. Het geluid staat al stukken beter en nu pas is te merken hoe sterk dit vijftal is. Met nog meer geschreeuw, geheadbang en gezwaai met de vuisten groeit de publieksparticipatie per minuut. En dan kondigt de band alweer hun laatste nummer aan: het epische, bijna vijftien minuten durende ‘White Walls’. Een nummer wat de genialiteit van de band samenvat, een nummer waarin alles samenkomt en een nummer wat doet hunkeren naar een langere show van deze band.
Dat de populariteit van August Burns Red op z’n zachtst gezegd niet kinderachtig is, merken we vanavond. Muzikaal staat de band als een huis en frontman Jake Luhrsgeeft de show net een beetje extra. Het publiek reageert als een dolle en de eerste circlepit is geboren, terwijl Jake alleen nog maar meer wil zien van het publiek. Het vijftal vuurt een aantal oudjes op de zaal af, maar vooral de tracks van Constellations doen het goed bij de inmiddels volle zaal.
Nummers als ‘Marianas Trench’, ‘Thirty and Seven’ en ‘Meddler’ gaan erin als zoete koek en de band speelt zichtbaar met veel plezier. Een deel van het publiek roept demonstratief door de nummers heen, maar hier heeft de band geen last van, de Lamb Of God fanboys zetten zichzelf alleen maar voor aap. Evenals Between The Buried And Me heeft deze band slechts een halfuur speeltijd, dus ook bij deze band hopen we op een headline show.
Op hun laatste album Ruination dat vorig jaar uitkwam nam Job for A Cowboy definitief afscheid van alle deathcore invloeden die op de EP Doom rijkelijk aanwezig waren. Veel mensen namen dit de band niet in dank af, maar deathmetal fans waren er bijzonder blij mee. De band klinkt nu, zonder regelrecht te kopiëren, als een jonge Suffocation en dat is een groot compliment. De setlist van vanavond bestaat uit een combinatie van oud en nieuw werk, en je ziet duidelijk welke personen van welk genre het meest houden. Sommige metalfans headbangen hele nummers lang mee terwijl andere het hardest losgaan op de pig squeels. Onder andere komen ‘Unfurling A Darkened Gospel’, ‘Constitutional Masturbation’, ‘Knee Deep’, ‘To Detonate And Exterminate’, ‘Ruination’, publiekslieveling ‘Entombment Of A Machine’ (waarop iedereen vooraan de scream lekker meedoet) en ‘Embedded’ voorbij.
Het geluid van Job For A Cowboy valt tegen, maar wat helemaal tegenvalt na de actie bij de vorige band is het publiek. Er zijn duidelijk vanavond een stuk minder mensen die voor deze band zijn gekomen. In het halve uur dat de band speelt blijven ze echter stug doorbeuken zonder zich uit het veld te laten slaan. Vooral drummer Jon Rice maakt verschrikkelijk veel indruk. Beetje jammer was de enorme muur versterkers van Lamb Of God die grotendeels de backdrop verhult.
En waarom Lamb Of God de versterkers voor mee heeft genomen is duidelijk wanneer de band na een afgespeelde intro in de vorm van de ‘The Passing’ begint met ‘In Your Words’, het geluid staat veel harder dan voorheen. Toch is ook hier het geluid niet optimaal, gitaar verdrinkt in de mix van bassdrum en basgitaar. Gelukkig wordt dit later op de avond wel wat bijgesteld, maar echt goed is het niet.
Hebben we hier met een Slayer waardige opvolger te maken? Na vanavond lijkt het van wel want het vijftal kan niets verkeerd doen bij het publiek dat met volle teugen geniet, er wordt keihard meegeschreeuwd, handjes de lucht in, devil horns all over the place en de pit blijft maar groeien.
De setlist is een mix van de betere oude nummers en veel toppers van het vorig jaar uitgekomen Wrath. Zanger Randy heeft er flink zin en jut het publiek lekker nog wat op. De band speelt een imposante vijf kwartier en lijkt alleen tegen het einde van de reguliere set een beetje in te zakken. Maar met de toegift revancheren de grote, langharige Amerikanen zich triomfantelijk. Om half twaalf stroomt de Melkweg leeg vol verzadigde metalfans, vier hele andere bands die elk toch wel een beetje een eigen publiek bedienden zorgen voor een uitstekende avond.
Setlist:
The Passing
In Your Words
Set to Fail
Walk With Me In Hell
Now You’ve Got Something To Die For
Ruin
Hourglass
Dead Seeds
Omerta
Grace
Broken Hands
Laid to Rest
Contractor
Toegift:
Reclamation
Redneck
Black Label
