Lowlands. Naast het grootste Nederlandse festival is het voor velen ook het hoogtepunt van het jaar. Vooral door het feit dat Lowlands bijna als wereld op zich gezien kan worden. Een wereld waar andere regels gelden dan in de echte wereld. Vrijwel altijd is het dan ook zo dat Lowlands binnen een aantal dagen of weken uitverkoopt. Het begin van de kaartverkoop is dan ook een bijzonder moment en in het kader hiervan is er dit jaar een speciale avond in het Paard van Troje georganiseerd met optredens van onder andere Florence + The Machine en Blood Red Shoes. En zoals het hoort bij Lowlands gerelateerde evenementen was ook deze avond snel uitverkocht.
Het Paard van Troje stond deze avond volledig in het teken van Lowlands. Op alle muren was het karakteristieke teken van Lowlands te vinden, er stonden Lowlands visuals op de voorgevel van het Paard en ook in de grote zaal waren er visuals te zien. Maar het allerbelangrijkste: binnen konden de eerste kaarten voor Lowlands gekocht worden.
De artiest die de avond mag openen is het Belgische talent Selah Sue. Nog maar twintig jaar oud, maar ze heeft al gespeeld op vele grote festivals, waaronder Lowlands dat naar eigen zeggen tot de top drie van zaligste festivals behoort waar ze heeft gespeeld. Muzikaal gezien is het niet altijd even interessant en ook moet je kunnen wennen aan het feit dat een braaf blank meisje ineens reggae speelt. Maar wanneer je hier doorheen prikt kan je alleen maar respect hebben voor de geweldige stem die ze bezit. Vanavond kwamen er naast nummers van haar EP ook een aantal nieuwe nummers langs, een cover van Erykah Badu en afsluitend een reggae medley. Selah Sue bewijst de krachtige stem die op plaat te horen is ook live ten gehore te kunnen brengen. Het was alleen jammer dat een groot deel van het publiek hier geen boodschap aan leek te hebben, want achterin werd er luidkeels door de muziek heen gepraat. Volgende keer toch liever in een intiemere setting!
Na een wat flauwe aankondiging was het om half tien tijd voor de Blood Red Shoes. Het Britse duo maakt opzwepende indie rock met de nodige punk invloeden. Helaas was de band zelf een stuk minder energiek dan de muziek zelf. Zangeres Laura-Mary Carter leek het af en toe niet zo naar haar zin te hebben. Muzikaal klonk het echter wel prima en oude nummers als ‘You Bring Me Down’ en ‘Say Something Say Something’ werden dan ook erg goed ontvangen door het publiek wat het nodige op en neer springen als gevolg had. Ook werden er een aantal nummers gespeeld van het komende album Fire Like This en dat klonk veelbelovend. Na bijna een uur spelen kwam de set tot einde met het nummer ‘Don’t Ask’.
Terwijl de meeste mensen staan te wachten op Florence + The Machine spelen in de kleine zaal de Britse shoegazers van Chapel Clup. Het is duidelijk dat de mannen goed naar bands als Joy Division en The Cure hebben geluisterd, want de muziek zit met zijn dromerige melodietjes en explosieve refreinen goed in elkaar. Qua imago zit het ook goed, aangezien zanger Lewis met zijn magere verschijning net een Ian Curtis look-a-like is en ook de rest van de band rechtstreeks uit de jaren 80 lijkt te komen. Jammer dat het zo leeg was in de kleine zaal, want deze band verdient meer aandacht dan dat het krijgt. Maar ook ik, en velen met mij, hebben het optreden niet afgekeken aangezien er een goede plek gevonden moest worden voor Florence + The Machine.
Precies op tijd betreedt Florence Welsh onder luid gejuich met haar band het podium. Wat meteen opvalt ten opzichte van voorganger Blood Red Shoes is dat we hier veel meer te maken hebben met een echte performer. De podiumaankleding, het zwarte jurkje, de dansjes van Florence op haar blote voeten en zelfs een ventilator die wind door de haren van Florence blaast dragen allemaal bij aan de show. Op sommige momenten leek het echter alsof dit showelement vooral aanwezig was om te verhullen dat een aantal uithalen niet gehaald werden zoals op het album. Iets wat jammer is, want op het volgende moment bewees ze wel degelijk net zo loepzuiver te kunnen zingen als op het album. De setlist had geen verassingen en bestond slechts uit nummers van het album Lungs, maar niemand lijkt hier rouwig om te zijn. Bij het laatste nummer ‘Dog Days Are Over’ doet Florence aan het publiek voor hoe er gesprongen moet worden en het publiek doet dit gretig na waarna het Lowlands feestje compleet is. De band komt na een korte pauze echter nog terug om het feest af te maken met de cover van ‘You’ve Got the Love’ en ‘Rabbit Heart’. Na zo’n overtuigend optreden zal het me erg verbazen als we Florence en haar machine niet ook op Lowlands te zien krijgen.
De avond ging nog door tot de vroege uurtjes met onder andere Blue Grass Boogiemen(zie foto’s hieronder), Boemklatsch, Black Devil Disco Club en de Alpha DJ’s Arnold en L-Ende, maar voor mij hield de avond hier op. De organisatie kan ongetwijfeld spreken van een geslaagd feestje aangezien iedereen aan zijn trekken is gekomen door de brede line-up en daarnaast ook de kaartverkoop voor Lowlands als een speer leek te gaan.
