Punk was een van de belangrijkste dingen die popmuziek overkwam sinds haar ontstaan in de smeltkroes van de jaren vijftig. Punk was als een aanslag op de gevestigde zaken en blies zichzelf bijna meteen ook weer op. Eigenlijk al gedurende deze glorietijd, zeg gerust gloriemaanden, begon een nieuwe stroming zich te ontwikkelen die eigenlijk grotendeels onbelicht is gebleven, namelijk: postpunk. Een verzamelnaam van een geheel nieuwe interpretatie van popmuziek. Gelukkig heeft Simon Reynolds hier een mooi boek over geschreven. De titel hiervan is Rip it up and start again en het kwam uit in 2005.
Simon Reynolds schreef al heel wat over popmuziek. Hij begon ooit bij Melody Maker om vervolgens te schrijven voor The New York Times, The Guardian, The Wire en Rolling Stone (om er maar eens een paar te noemen). Hij schreef boeken over rave, punk en hiphop.
Reynolds beschrijft hoe nieuwe bandjes ontstonden die op een eigen manier de aandacht gingen trekken. Onafhankelijk, provocatief en vernieuwend waren kernwoorden van deze nieuwe beweging. In het boek word een overzicht gegeven van de locale bewegingen en bands die vaak de inspiratie, maar ook de technieken ontleden aan de historische avant-garde bewegingen van de jaren twintig. Er wordt een geslaagde link gelegd tussen de Sex Pistols, DEVO, Joy Divison en bands van vandaag de dag zoals een Franz Ferdinand en Interpol. Dit wordt bijzonder knap gedaan, want ondanks dat er een band wordt gelegd is er geen moment sprake van op een grote hoop gooien.
We mogen stellen dat postpunk ook langzaam zijn “edge” verloor en veranderden in wat we nu kennen als de foute jaren tachtig muziek, dat wat we nu “New Wave” noemen. Het beschrijft de kritieke punten die Reynolds stelt, de omslagmomenten in de popmuziek zo je wilt. Ook zit het boek ramvol met tal van belangrijke, vreemde, vernieuwende en interessante bands en een gedetailleerd verhaal van wat de band deed. Dit maakt het boek echter nergens onnodig moeilijk, de schrijfstijl van Reynolds is vlot en vermakelijk. Nergens schroomt hij een grappige anekdote te vernoemen in plaats van een verhaal, waardoor hij zijn onderwerpen een gezicht en karakter geeft. Dit benadrukt de individualiteit die het genre zo kenmerk, om maar een oude dadaïstische uitspraak te citeren: “Jedermann sein eigener fussball”. Met andere woorden, iedereen doet zijn eigen ding.
Reynolds geeft hier een prachtige introductie tot de beweging, een genre kun je het eigenlijk niet noemen, die zoveel obscure, maar o zo interessante bandjes voortbracht. Bewust als hij hiervan is, komt ook het belang voor het hedendaagse poplandschap naar voren in het boek. Kortom, om te begrijpen wat en waarom is het een welkom boek. Het leest makkelijk en voor je het weet heb je legio nieuwe helden te pakken. Over bijna al zijn boeken heeft Reynolds een blog, zo ook voor dit boek, check even het Rip it up-blog. Rip it up and start again is een boek dat je kijk op popmuziek veranderd.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.