Airbourne – No Guts, No Glory

Als recensent ga je bij het recenseren van een album vaak op zoek naar vergelijkbare bands of zoek je naar een genre om de stijl van een band c.q. artiest duidelijker over te brengen naar het lezende publiek. Nu behoeft de rockband Airbourne eigenlijk geen introductie. Hun vorige album Runnin’ Wild betekende immers de definitieve doorbraak. Echter gezien de lijn deze Australiërs doorzetten op No Guts, No Glory kan een waarschijnlijk vaak gemaakte vergelijking niet achter blijven. Ze maken het je als recensent wel érg makkelijk. Airbourne zou het namelijk heel goed doen als AC/DC-coverband.

De band verwijt de vergelijking met de rock grootheden van AC/DC aan het feit dat elke band uit Australië zo klinkt. Overigens mag Airbourne dan wel klinken als een AC/DC-coverband, dat neemt niet weg dat zij hele lekkere platen weten uit te brengen. Platen die weer een beetje doen verlangen naar de hoogtij dagen van hard rock.

No Guts, No Glory rockt van begin tot einde en kent niet echt een verslappingsmoment. Direct vanaf de openingstrack ‘Born To Kill’ wordt het gas er lekker opgezet om deze er pas na de afsluiter ‘Back On The Bottle’ er van af te halen. In een land vol met flitspalen en bekeuringgeile agenten wil ik dan ook ten strengste afraden deze cd af te spelen in de auto. De opzwepende muziek zal namelijk minimaal tien kilometer per uur extra toevoegen aan uw snelheid. Wat overigens een compliment is naar de band.

Zoals gezegd kent dit pareltje van Airbourne geen verslappingsmoment, helaas zit hier ook het enige hekelpuntje van dit album. Naast dat No Guts, No Glory geen verslappingen kent, heeft het ook geen echte hoogtepunten. Ook de eerste single ‘No Way But The Hard Way’ valt niet op tussen de twaalf overige nummers. Wat overigens ook weer betekent dat elk nummer singlewaardig is. Met dertien tracks op dit album kunnen we hier dus letterlijk spreken van een gevalletje ‘dertien in een dozijn’.

Uiteindelijk zullen luisteraars van dit album in twee kampen verdeeld worden. In het eerste kamp zitten de hardcore AC/DC-fans die Airbourne een belediging vinden voor hun helden. En in het tweede kamp zitten de mensen die hier door heen kunnen prikken en gewoon genieten van eindelijk weer een goede rockplaat. Deze recensent voegt zich maar al wat graag bij het tweede kamp.

Score: