Vanavond zal Owl City in Amsterdam staan. Na wat gesprekken vernam ik dat Adam en zijn band in eerste instantie in de Oude Zaal zou gaan spelen, maar doordat zijn superhit ‘Fireflies’ kapot werd gedraaid op zowel tv als radio, is zijn show verplaatst naar The Max. De zaal is vanavond geheel uitverkocht wat een prestatie is voor een eerste optreden in de lage landen.
Om half acht gaat de zaal open en mag de lange rij, die bijna tot het Leidseplein reikt, eindelijk naar binnen. Geduldig wacht ik tot de rij opgelost is maar als de tijd verstrijkt lijkt de rij bij kans nog langer te worden, dus besluit ik om gebruik te maken van mijn voordeel als journalist en de zijdeur te nemen. Via een omweg arriveer ik om iets over half negen in The Max die tot de nok toe gevuld is. Niet met de 14-jarige pubers die ik verwacht had maar met een geweldig gevarieerd publiek. Elke generatie lijkt vertegenwoordigd bij dit optreden wat mij enigszins verbaasde.
Lights
Vanavond is de aftrap aan Lights, een driekoppig stel met een vrouw als boegbeeld. De muziek valt te plaatsen in hetzelfde rijtje als Owl City, catchy electronica- en popliedjes. Het kleine meisje dat schuil gaat onder de naam Valerie Anne Poxleitner, heeft er ontzettend veel zin in.
Terwijl ze haar liedjes speelt op haar keytar staat ze werkelijk te springen en met haar handen te zwaaien. Energiek en erg opwekkend, het publiek lijkt ook te genieten van de muziek van het meisje uit Toronto. Voor mij was ze nog onbekend maar na deze avond ga ik zo gauw mogelijk meer informatie over haar opduikelen en zorgen dat ik haar muziek aan mijn collectie toe kan voegen, en ik denk velen met mij. De muziek was voor het publiek nog vrij onbekend en daardoor leek het zich geen houding te kunnen geven, maar op het moment dat Lights een Super Mario Bros. deuntje begint te spelen begint het publiek uitbundig te juichen wat Lights aanzet om nog energieker achter haar keyboard te springen. Helaas door het springen zingt ze af en toe naast de microfoon waardoor ze niet helemaal verstaanbaar is, maar dat mag de pret niet drukken. Lights zet een prachtige show neer en zal vele Owl City harten veroverd hebben. Als voorprogramma ben je dan ook goed geslaagd.
Na Lights ontstaat een korte pauze, die altijd aanwezig is, waardoor ik even mijn blik over het publiek kan laten glijden. Inderdaad zijn alle leeftijden aanwezig en de zaal staat werkelijk bomvol, van voor tot helemaal achterin staan mensen tegen elkaar aan gedrukt. Een geweldige opkomst voor een eerste optreden in Nederland.
Owl City
Als alle lichten in de zaal doven begint iedereen te juichen en dan komt de band zonder Adam het podium op, de instrumenten creëren een klassiek stuk wat verbroken wordt door de komst van Adam. Wederom klinkt een luid gejuich uit de zaal. Adam begint met zijn nummers en bij elk woord dat hij zingt van zijn album Ocean Eyes kun je het publiek dezelfde woorden horen uitspreken, een denderend succes als je het mij vraagt. “This song is about a worm and a bird”, zegt hij vervolgens, waarna het publiek luid begint te juichen en de handen richting het plafond stijgen. Als de eerste klanken van ‘The Bird And The Worm’ uit de boxen knallen begint het publiek luid mee te zingen, en als Adam dan vraagt of het publiek zijn handen in de lucht wil doen steekt werkelijk de hele zaal zijn/haar handen in de lucht. De handen in combinatie met het meezingen maakt nogmaals duidelijk dat de zaal gevuld is met de èchte fans die alle teksten kennen en gekomen zijn voor Owl City.
Voorspelbaar maar zeker niet overbodig om te noemen is de superhit ‘Fireflies’. De klanken van het nummer laten het publiek wederom juichen en meer als bij andere nummers gaan de videocamera’s en telefoons de lucht in om het moment vast te leggen. Gepast vraagt de frontman van Owl City om het refrein mee te zingen waarna een koor van driehonderd mensen de tekst van ‘Fireflies’ meezingt, indrukwekkend! Owl City lijkt overweldigd van het enthousiaste publiek en begint naarmate de show verder gaat zelf ook energieker te worden en straalt dan ook ontzettend veel plezier uit. De sterke zang van Adam en zijn compagnon op haar keyboard zorgt voor een geweldig geluid, maar net als Lights is de tekst van Adam ook niet altijd even goed hoorbaar doordat hij te energiek over het podium gaat. Owl City slaagt erin de zaal uitermate goed te vermaken. Van horen zeggen hadden een aantal mensen hun twijfels bij het optreden maar die twijfels zijn na de show verdwenen en vervangen door een goed gevoel. Het enige waar ik mijn vraagtekens bij zet zijn sommige bewegingen van Adam zelf, uiteraard kan dat mijn persoonlijke kijk erop zijn… Maar de manier hoe hij soms over het podium vloog zorgde voor een frons op mijn voorhoofd.
De avond is helemaal compleet wanneer Owl City na een luid “We want more!” terug komt om ‘Hello Seattle’ ten gehore te brengen. De zaal zingt en schreeuwt nog één keer mee met Owl City voordat de band definitief het podium verlaat en het publiek massaal richting de jassen vertrekt, waar vervolgens een grote rij ontstaat. Een rij van mensen met grote glimlachen op hun gezicht en de zweetdruppeltjes op hun hoofd van de warme en energieke show.
Pingback: “Dagje Amsterdam” « Jaspers Blogjes