Rond acht uur staat er een jongen in z’n eentje op de dansvloer in de Winston. Met zijn flexibele dansmoves trekt hij alle aandacht, maar om echt een onvergetelijke indruk te maken staat hij een uur later in een jurkje op het podium. De frontman van Honey Fly heeft een verpletterende indruk gemaakt. De band bevat nog een gitarist en drummer maar die vallen in het niet weg bij deze extravagante jongeman. Hij schudt met zijn billen en slaakt kreetjes uit, wat resulteert in een schare mannelijke fans die hem de hele avond omringt.
Hoe de band is? Geen idee eigenlijk. Nee, grapje. De band speelt strakke, maar redelijk saaie britpop. Het trucje wordt elk nummer opnieuw gedaan, wat resulteert in een langdradig optreden. Toch doet deze band het met de overenthousiaste zanger beter dan de tweede band, welke muzikaal gezien interessanter is, maar eigenlijk tot het niveau van achtergrondmuziek blijft. De Belgische britpoppers van The Reactionaries spelen strak, maar maken muziek net zoals ze eruit zien. Fatsoenlijk, degelijk maar nietszeggend.
Rond elf uur betreedt Shaking Godspeed dan eindelijk het podium. De band wordt enthousiast onthaald door een redelijk groot publiek. Dit publiek staat binnen een mum van tijd te dansen, met de zanger van Honey Fly als aanvoerder. Toch is het optreden van Shaking Godspeed zeer teleurstellend. Het basintro van ‘Bill’s Gone’ wordt verpest door de invalbassist/toetsenist. De oorspronkelijke bassist heeft plaatsgenomen achter het drumstel en versnelt alle songs. Door dit overhaaste optreden worden er veel fouten gemaakt op de gitaar en komen de leuke songs van de EP niet over. Gelukkig weet de band het halverwege goed te maken met de gitaarsolo’s en de verbeterde zangkwaliteit van Wout Kemkens. Het eindigt gelukkig dan ook in een goede rockshow met een goede performance.
