Stukafest @ Studentenkamers, Tilburg

Stukafest (Studenten Kamer Festival) is een knus festival dat gehouden wordt in elf steden in Nederland. Het concept betreft het bezichtigen van kunst en het zien van bandjes in de huiskamers van studenten. Intiem, warm en knus, dat zijn de kernwoorden van dit initiatief. ROAR E-Zine is vanavond aanwezig in Tilburg om Rue Royale, Lucas Schlicher en Lola Kite te ervaren.

Ronde 1 brengt ons Rue Royale, een duo van geliefden uit Engeland bestaande uit Ruth en Brookln Dekker. Deze twee lovers hebben destijds al hun bezittingen verkocht en besloten samen op tour te gaan om zo de droom te leven die zij hadden. Het is dan ook niet gek om je te bedenken dat ze vele plekken hebben gezien. Menigmaal stonden de twee al in Nederlandse huiskamers en vorig jaar ook op het Incubate festival. Vanavond hebben ze een Nederlandse gast uitgenodigd, Kim Janssen, die hen zal ondersteunen door de functie van toetsenist op zich te nemen.

Langzaam loopt de huiskamer van Joost vol en op het laatste moment rinkelt de deurbel nog een aantal keren terwijl Rue Royale al begonnen is. Met het intieme gitaarwerk en de zachte stem van Brookln zetten ze in terwijl er een niet te voorkomen fusering van de stemmen van de Dekkers ontstaat. Dit is duidelijk de kracht van Rue Royale. De donkere stem van Brookln en de hemelse en fragiele stem van Ruth lijken voor elkaar gemaakt en elkaar perfect te ondersteunen. De begeleiding op gitaar, glockenspiel, shakers, en minimalistische percussie is exact wat Rue Royale geeft wat het nodig heeft; een zachte begeleiding voor het samenspel van de vocalen van de Dekkers. Het enige minpunt van deze avond is het enthousiasme van het stemgebruik. De energie ontbreekt vanavond, wellicht door oververmoeidheid van het constant touren, of wellicht omdat ze een sleur hebben bereikt. Desalniettemin komt de liefdevolle en romantische boodschap van het duo nog duidelijk over en is genieten dan ook niet uitgebleven.

Lucas Schlicher, ook bekent van *SOFA* en eventueel bekend van een Pickwick reclame, brengt ons ronde 2. Zijn optreden van vanavond bestaat uit twee delen:
Het eerste deel bestaat uit zijn solo materiaal gevormd uit zijn stem, een akoestische gitaar en het sporadische gebruik van een mondharmonica. Het materiaal wat Schlicher levert is uitermate geschikt voor een knusse setting als Stukafest en het is dan ook geen verrassing dat het publiek ervan geniet. Zijn uitstraling is gemoedelijk, vriendelijk en het is prettig om zijn bescheiden interactie met het publiek te zien. Het stemgebruik van Lucas doet ook bij vlagen denken aan Chris Martin (Coldplay), net zoals de warmte die hij uitstraalt, maar dan op een ruwere en ongepolijste manier.

Het tweede deel van dit half uur brengt ons zijn andere project dat gebaseerd is op een oom die hij in wezen nooit heeft gekend. Zijn oom was zijn inspiratie om aan muziek te werken en vanuit al de verhalen die hij over zijn oom heeft gehoord heeft hij de basis gelegd voor de creaties die hij levert. Ondersteundt door cello en klarinet draagt dit project de naam By Familiar Light. De grimmige atmosfeer van dit project is dan ook geheel anders dan zijn solo repertoire, maar alles behalve minder interessant. Het tweede deel van het optreden opent met een spoken word fragment gesproken door Schlicher over een vooraf opgenomen stuk ambiance die ons meeneemt naar een koude winterplaats. Het optreden zet zich voort en brengt het spannende geheel tot een einde. Een vergelijking tussen de twee delen van dit optreden hoeft niet gemaakt te worden, maar gezegd mag worden dat de spanningsopbouw uitstekend geleverd is met de keuze om By Familiar Light als tweede deel van de avond te laten eindigen.

De Nederlandse synth-pop formatie, Lola Kite, levert ons de derde ronde van vanavond. Hevig beïnvloed door foute elektronische jaren tachtig sounds leveren de drie heren van Lola Kite ons een energieke live outfit die een mix betreft van elektronische samples, live percussie, gitaar, bas en tweekoppige zang. Het meest indrukwekkende aan de jonge heren is dan ook de energie. Hier en daar worden er schoonheidsfoutjes geleverd, maar storend is het alles behalve aangezien ze er zelf ook om kunnen lachen. Er wordt dan ook gewaarschuwd voor het bereik van de stem van frontman Bram Vervaet als de jongens een cover willen inzetten.

Opvallend is ook dat er vaak gewisseld wordt van instrumenten onderling en zo blijkt dat er in de jongens  een multi-instrumentalist schuilgaat. Er wordt allom gelachen, gedanst en het publiek smult van het luidste huiskamerconcert van deze avond. Om menig toegift wordt er dan ook gesmeekt en de jongens gehoorzamen dan ook als zodanig! Het is geen understatement om te zeggen dat Lola Kite vanavond veel fans heeft verworven.