Inmiddels gaat Gamma Ray al ruim twee decennia mee. De vier mannen van in de veertig komen er nog steeds mee weg om optredens te geven in zwarte vestjes en leren broeken. De band is een bekende onder de liefhebbers van heavy tot powermetal en hebben al vele albums op hun naam staan. To the Metal mag aan dit lijstje worden toegevoegd en is sinds eind januari te koop.
Na zoveel albums weet je onderhand wat je van de langharige metalmannen mag verwachten. De gitaarsolo in het eerste nummer ‘Empathy’ komt dan ook niet onverwacht. Maar als vervolgens blijkt dat er zo ongeveer in elk nummer minstens één gitaarsolo zit, wordt het na de zevende keer toch echt vervelend, helemaal als je er op gaat letten. Al zijn de solo’s niet slecht, het zou geen kwaad kunnen om er niet het hele album mee vol te gooien.
En zo zijn er helaas meer dingen op To the Metal die jammer te noemen zijn. ‘Time to Live’ is af en toe niet lekker getimed. ‘Chasing Shadows’ begint met een lachwekkend lelijk keyboard intro, wat gelukkig niet lang duurt. De achtergrondzang in het refrein van ‘Deadlands’ mist de power die bij deze muziek eigenlijk niet mag ontbreken.
Wat hier tegenover staat is dat Gamma Ray een fijne afwisseling heeft tussen heavy en powermetal. De ballad ‘No Need to Cry’, die het laatste nummer van de cd is, doet denken aan ‘Lake of Tears’ en is een goede afsluiter. Ook staan er een paar heerlijke meezingers op, zoals ‘Shine Angel’. De titeltrack doet bij vlagen aan Savatage denken en is één van de betere tracks op het album. Bovendien worden we wat betreft de zang niet teleurgesteld en gooit Kai Hansen zijn hele trukendoos weer open.
“Metal rules the land” zingt de zanger in de titeltrack. Nu zal Gamma Ray met dit album waarschijnlijk geen nieuwe fans voor zich winnen en laat hierbij een regerende taak over aan andere metalbands. To the Metal heeft een paar goede nummers er tussen zitten, maar is niet tot in de puntjes uitgewerkt. Zou de sleur er wat ingeslopen zijn?
Score: 
