Het is een typische zondag. Het regent, er is geen hond op straat en iedereen zit in de chill mode. De show van vandaag begint niet op een regulier tijdstip, maar al om drie uur ‘s middags. Het voelt aanvankelijk een beetje gek, maar zodra de eerste bezoekers de W2 vullen, valt op dat er direct een relaxed sfeertje hangt. Iedereen hangt lekker met elkaar aan de bar, maakt een praatje met een bekende en wacht totdat de eerste band begint.
Title Fight heeft de eer om de middag te openen. De set van deze jonge band uit Kingston bestaat voornamelijk uit de diamantjes van hun album The Last Thing You Forget. Het is jammer dat weinig mensen Title Fight lijken te kennen, want de band speelt een energieke show met songs die goed in elkaar zitten. De zanger vliegt wel wat heen en weer voor de microfoon, waardoor hij niet goed is te horen. Toch brengt de band een strakke set ten gehore, welke de toon zet voor de rest van de middag.
De tweede band van de dag is Shook Ones. Door de strakheid waarmee de band speelt kun je merken dat Shook Ones al lang in het vak zit. Met name Jimmy steekt boven de band uit met zijn interessante invulling op het drumstel. Ondanks het feit dat deze band het publiek weet te overtuigen wanneer zij spelen, is de show niet denderend. De energie die de band opwekt wordt onderuit gehaald door een technisch probleem die lange tussenpauzen veroorzaakt. Door dit feit valt het publiek snel weer terug in het zondagsgevoel en wordt de pit uit het optreden gehaald. Na maar twintig minuten te hebben gespeeld, waarvan een groot deel uit wachten bestond, verlaat de band alweer het podium.
Wanneer Polar Bear Club het podium betreedt, is het nog steeds niet druk in de W2. Het is jammer voor de band, maar het geeft wel een intieme dimensie aan de sfeer die er die dag hangt. De zanger pakt het publiek in met zijn enorme strot en oneindige energie, welke in de rest van de band niet te vinden is. Vooral de rustige nummers van Chasing Hamburg en Sometimes Things Just Disappear worden gespeeld, wat past bij het laid back zondagsgevoel maar het publiek niet doet opzwepen na twee hardere supportacts. Ondanks dit puntje van kritiek speelt de band wel ontzettend goed. Met nummers als ‘Chasing Hamburg’ en ‘Boxes’ staat iedereen lekker mee te knikken en mee te zingen. De show is al met al één van de relaxtere punkrock shows van het jaar. En dat het er wat rustiger aan toe gaat, is eigenlijk wel lekker. Wat mij betreft is dit de ideale zondag.
