De Amerikaanse death metal band Immolation is inmiddels al een aantal jaar ouder dan de nieuwste generatie metalheads zelf is: de heren zijn al bijna 25 jaar bezig. Dat is natuurlijk een heleboel ervaring waarbij de death metal steeds naar een hoger niveau is getild. Daarbij leunt de band vooral op een bepaald type riffs, die gebruik maakt van dissonante tonen, om een zeer technisch en complex geheel te bouwen. Zo ook op het nieuwste album, Majesty And Decay.
Op Majesty And Decay, misschien zelfs nog meer dan op vorige albums, is de link met een andere technische death metal band snel gemaakt, namelijk Nile. Het geluid van Immolation, anno 2010, kent een professionele, lage grunt van bassist en vocalist Ross Dolan, die uitmuntend is ingespeeld op het daverende drumwerk en de raar dissonante, maar rake riffs. Natuurlijk zijn de inspiratiebronnen van Immolation wel een stuk verder verwijderd van Nile. Majesty And Decay lijkt gebouwd op vrij abstracte concepten, waaronder vooral glorie en vergankelijkheid de meeste aandacht opeisen.
Waaruit misschien wel het meeste blijkt dat de heren van Immolation al zeer lang bezig zijn met death metal maken, is dat er zo goed als geen zwakke momenten op Majesty And Decay te vinden zijn. Van de brute, meest belangrijke en steeds terugkerende riff in het nummer ‘Majesty And Decay’ tot de opbouwende structuur in ‘The Rapture Of Ghost’, uit het gehele album blijkt een oog voor detail die noodzakelijk is voor de technische death metal waar de mannen zich mee bezig houden.
Om het relatief kort te houden, Majesty And Decay is een zeer professioneel album geworden, met oog voor technisch detail, zonder in te houden op brute riffs. Nog belangrijker is echter dat het een duidelijk geheel is, zonder zwakke plekken en met veel originaliteit. Majesty And Decay is gegarandeerd een uitstekend album voor de liefhebber van het genre, maar ook vele anderen zullen bij het refrein van het laatste nummer, ‘The Comfort Of Cowards’, helemaal los zijn gekomen.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.