Story Of The Year is sinds het uitkomen van hun eerste album in 2002 altijd een constante factor geweest in de post-hardcore scene. Nooit een line-up verandering gehad en qua geluid weet je altijd precies wat er te verwachten valt. Met name de herkenbare stem van zanger Dan Marsala heeft hier een belangrijke factor in. Misschien dat het vierde album van de jongens daarom wel de naam The Constant draagt?
Even wennen is het koortje in het eerste nummer, dat stiekem wel een fijne en originele twist geeft aan het nummer. Wanneer we hier eenmaal voorbij zijn blijkt echter dat ook het vierde album van deze jongens uit St. Louis qua vibe weer naadloos aansluit op het vorige werk. De rauwe energie die zo mooi gecombineerd wordt met aanstekelijke refreintjes komt ook hier prima tot uiting.
Gelukkig weten de heren ook genoeg afwisseling aan te brengen in hun nummers. Zo zijn er een aantal nummers die flink doorbeuken (‘To The Burial’), maar zijn er ook een aantal nummers die het vooral moeten hebben van hun poppy melodieën (‘I’m Alive’, die dan ook niet voor niets de eerste single van het album is). Wel opvallend is dat er dit keer geen akoestisch nummer aanwezig is.
Echt grote verrassingen zijn er dus niet te vinden op het album. The Constant brengt precies wat je verwacht van Story Of The Year en ontstijgt daarmee nog steeds het niveau van de meeste post-hardcore bandjes. Op originaliteit worden er met dit album weinig punten gescoord, maar daar zal waarschijnlijk geen enkele fan mee zitten. Met The Constant mag wel geconcludeerd worden dat Story Of The Year inderdaad zo constant is als de album titel impliceert. De vraag is alleen hoe lang ze hier nog mee door kunnen gaan?
Score: 
