Je schud de sneeuw van je bontjas en gooit de deur van de lokale herberg achter je dicht. Je roept tegen de bedienende deerne dat je een hoorn met mede wil hebben en je zet je neer vlakbij het haardvuur. Dan hoor je de zachte muziek en in een hoekje ontwar je de muzikanten. Het is het bandje Metsatöll en ze zijn zeker niet slecht. Met hun nieuwe werk leveren ze weer wat fijne muziek af. Dan schrik je op uit je dagdroom en ontdekt dat je gewoon achter je pc zit en luistert naar de nieuwe plaat Äio.
In tegenstelling tot bijna alles van het toch bijna hippe folkmetal genre is Metsatöl, wat ‘wolf’betekend, een van de bands die meer folk dan metal klinkt. ‘Bij opener ‘Ema hääl kutsub’ hoor je dat al meteen met de warme klanken van traditionele instrumenten. De heren doen echter geen populair ding zoals de viking, kelt of de ergste variant van het genre: de piraat, uithangen. De band komt uit Estland en speelt daarom traditionele muziek uit het kleine Baltische land. Nu wil ik niet zeggen dat de band uit een stel folkies bestaat, want de combinatie is er meer eentje met heavy metal. Op de een of andere manier combineert de band het zo dat het gevoel van de folkmuziek heel sterk aanwezig blijft. Luister zelf anders even onder het genot van de nieuwe videoclip van ‘Vaid Vaprust’. Af en toe gaat de band iets steviger tekeer, zoals op ‘Vihatobine’ en ‘Kuni pole kodus, olen kaugel teel’.
De plaat is wel in archaïsch Ests, wat verwant is aan het Fins en zodoende onbegrijpelijk . De band behandelt Estse folklore in de teksten. De warme bromstem van zanger Markus Teeäär helpt daar aardig bij. Dankzij het lage tempo, wat overigens ook het stereotype bevestigd dat Esten bijzonder traag zijn, geeft de band het gevoel van de verhalenvertellers van vroegere tijden. Een sterk voorbeeld daarvan is ‘Vägi ja voim’. De band wisselt stevig met traditioneel af op een prettige manier. Ondanks de taalbarrière weet de band je te boeien met muziek uit een niet al te bekende regio van Europa.
Metsatöll is een band die mooi in het genre past van folkmetal, maar ondanks de nauwe banden met Finland geheel zijn eigen weg kiest. Ondanks het feit dat strijd vaak onderwerp is voor de band, zijn ze ook voor de minder krijgslustigen een fijne band om te beluisteren. Mijn excuses overigens, niet alle tekens uit de mooie Estse taal zijn op mijn toetsenbord te vinden dus enige foutjes zullen in de songtitels wel te vinden zijn. Binnenkort komt de plaat uit op Spinefarm, dus folk én metalliefhebbers, houd de schappen in de gaten!
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.