Tryptikon – Eparistera Daimones

Tom Gabriel Fischer, ook wel bekend onder zijn minder geslaagde podiumnaam Tom Gabriel Warrior, heeft weer wat nieuws uit de grond gestampt. Na naam verworven te hebben met Celtic Frost gaat hij namelijk muziek maken die net zo klinkt als Celtic Frost maar nu met zijn nieuwe bandje: Tryptikon. Het is inmiddels twee jaar geleden dat dit project werd aangekondigd, maar nu komt hij er dan toch aan, de plaat Eparistera Daimones.

De hoes is eigenlijk best gaaf en lijkt op H.R. Giger artwork, wat het wellicht ook gewoon is. Dat is wel een tikje industrial. Ik ben een beetje sceptisch, omdat er eigenlijk al heel lang niet veel zinnigs gemaakt wordt door de heer Fischer. In feite was het laatste waar hij echt indruk mee wist te maken Celtic Frosts Into the Pandemonium. Daar mag natuurlijk iedereen het zo ongelooflijk mee oneens zijn als je maar wil. Mijn twijfels worden toch aardig weggenomen door het zware, zompige geluid van opener ‘Goetia’. Het nummer dat elf minuten duurt laat wel even horen dat Tryptikon wel degelijk door heeft dat er twintig jaar verstreken is. De muziek is opvallend traag, bijvoorbeeld op ‘In Shrouds Decayed’.

Dat is misschien ook wel de verklaring voor de rol van gastcurator die voor Tom G Warrior is weggelegd op Roadburn 2010. Dit zal hij doen op 16 april, wanneer ook Tryptikon natuurlijk optreed. Vrees echter niet, de band klinkt niet als een verkapte stoner-doom band, want snoeihard gaat de band ook op bijvoorbeeld ‘A thousand lies’. Zelf laat de bandleider horen dat zijn stem ook nog prima in orde is. Rauw en woest brult hij mee op het voorgenoemde nummer dat zo zwaar klinkt dat het doet denken aan schrapent staal op asfalt. Met een kalm tussennummer al ‘Shrine’ verbaasd de band dan weer, wat klinkt als een langzaam aanzwellend, onaards monnikenkoor. ‘Myonic Empire’ dan weer , kent rustige delen met piano, afgewisseld met de snoeiende stompmuziek die we kennen van Celtic Frost en Hellhammer.

Weer een opvallende track is ‘My Pain’. Met zangeres en zachtjes opbouwende ambient tonen doet dit meer denken aan een band als Ulver, dan de toch tamelijk recht doorzee muziek die Fischer met zijn voorgaande bands wist te produceren. Afsluiter ‘The Prolonging’ duurt twintig minuten en bouwt langzaam op tot een episch nummer met slepende geluiden die langzaam tot uitbarsting komen. Logge baslijnen vergezellen de beukende drums om weer lekker zwaar voort te stomen. Niet alleen bruut geweld is wat Tryptikon tot een gaaf klinkende band maakt, ook bijvoorbeeld de samenzang halverwege dit nummer klinkt onheilspellend. Het onaardse gevoel van onbehagen dat de band af en toe teweeg weet te brengen maakt deze band echt heel vet om te luisteren. Al mijn vooroordelen ten spijt, is dit echt een heel erg gave plaat. Dus de liefhebbers van het zwaardere, tragere metaalwerk, eventjes wachten nog, hij ligt bijna in de winkel.

Score: