Finntroll – Nifelvind

Ondanks dat ze snoeiharde metal maakten, klonken de trollen van Finntroll echt een stuk joliger op hun vroegere werk. Het was snel en bruut, maar ook met vrolijke humppa invloeden die een beetje de bruutheid van teksten over het opsmikkelen van priesters en dergelijke met de mantel der liefde wisten te bedekken. Nu is er inmiddels weer een plaat uit met het duistere gezelschap en de tweede met de derde zanger van de band inmiddels. Deze luistert naar de titel Nifelvind.

Het lijkt soms alsof de komst van Vreth als zanger de band op een wat serieuzere koers zette. Waar ‘Trollhammaren’ nog een vrolijke video had, waren volgende video’s van ‘Nedgang’ en nieuwe single van de plaat Nifelvrind: ‘Solsagen’. Op deze plaat keert de band daar toch een beetje naar terug tot mijn verbazing. Intro ‘Blodmarsch’ klinkt meer als de intro van een nieuwe Tolkien verfilming en dat maakt Finntroll gaaf, terug naar de mythische wereld van het voor-christelijke Finland. Voorgenoemde track ‘Solsagen’ is een harder nummer dat meer doet denken aan de vierde plaat Ur jordens djup. Zonder de video hoor je toch weer de vrolijke humppa invloeden. Ook in ‘Den Frusna Munnen’ is dat weer het geval.

Dankzij de synths en de springerige ritmes krijgt Finntroll dat typische geluid weer terug wat doet denken aan Midnattens Widunder, Jaktens Tid en Nattfödd. ‘Galgasång’ klinkt zelfs alsof het van de Visor um slutet EP af komt, een volkomen akoestisch, natuurlijk folkliedje voor bij de open haard. Goed, Finntroll klinkt weer als vanuits, althans naar mijn bescheiden mening, maar dat wil niet zeggen dat er niets veranderd is. Dit is wel een van de grootste bands in het folkmetal hoekje, dus de plaat klinkt perfect gemixt. Een nummer als ‘Mot skuggornas värld’ had je echt niet gevonden op een van die oudere platen. Het nummer klinkt overigens een als een van de stampende Satyricon nummertjes van de laatste jaren. Interessant feitje is overigens dat oorspronkelijke zanger Katla, gestopt vanwege een tumor op zijn stembanden, alle teksten schrijft. In de vorige periode met zanger Wilka, schreef deze zelf de teksten. Geen wonder dat de band weer vertrouwd klinkt dus. Ook fijn is het hakkende doch dansbare ‘Under bergets rot’, waar je duidelijk hoort dat de gitaren wat naar de achtergrond zijn geschoven ten gunste van de ritmesectie. Het resultaat is een prettiger geluid voor degene die wat minder weg is van het distorted gitaargeweld. Ook ‘Forfamnad’ en ‘Dråp’ laten dit horen, met een paar vrolijke geluidjes er doorheen.

Ondanks alle bruutheid die Finntroll meebrengt, wat toch voor mij altijd een onwennige balans leek te zoeken met het vrolijke, trollige folkgeluid, klinkt Nifelvind zoals Finntroll altijd had moeten klinken. De band zelf noemt het een volwassenere plaat en voor zover het harmonieuzere geluid is dat ook zo. Finntroll klinkt echter meer en meer als medetrollen Trollfest, en dat is prima, want Finntroll maakt nog altijd lekkere maffe, maar stevige metal. En natuurlijk in het Zweeds, omdat het zo verdomd Trols klinkt.

Score: