Polar Bear Club

Op 28 februari jongstleden stonden de mannen van Polar Bear Club in de W2 te Den Bosch. Deze mooie zaal bood ROAR E – Zine de gelegenheid om even bij te kletsen met zanger Jimmy Stadt. Bij enkel een interview is het nauwelijks gebleven, want nog voordat hij zich voorstelt, praat hij al honderd uit over hoe te gek hij Nederland vindt en al zijn ervaringen met het toeristische gedeelte van Amsterdam.

Dat Jimmy een extraverte enthousiasteling is, blijkt niet alleen uit ons gesprek maar ook uit het energieke optreden dat hij later die dag geeft. Op de vele diamantjes van Sometimes Things Just Disappear en Chasing Hamburg springt hij over het podium. Het zijn allebei te gekke platen, maar toch valt er een verschil op. Chasing Hamburg, die in september 2009 is uitgekomen, heeft een zuiverdere en zachtere aanpak gekregen dan Polar Bear Club’s eerste album Sometimes Things Just Disappear. Ik val daarom met de vraag over hoe de band zich heeft ontwikkeld van het eerste naar het tweede album, met de deur in huis.

"We waren ten tijde van het eerste album een soort van parttime band, we speelden ongeveer drie shows per maand. Toen we de studio in mochten, werden we overambitieus met de diverse mogelijkheden die er waren voor sounds en lagen van de tracks. Dit heeft tot gevolg gehad dat er hier en daar een stuk is die niet zo goed uit de verf is gekomen als we hadden gewild. Bij Chasing Hamburg lieten we het op zijn natuurlijke beloop gaan. Na een jaar lang touren en elke dag een show spelen, gingen we ons instellen op die live-stijl. Chasing Hamburg is wat je krijgt wanneer je ons live ziet spelen, en andersom, en dat is wie wij zijn."

De verschillende invloeden die de mannen hebben van acts uit pop tot punk tot hardcore vereisen samenwerking. Daarnaast heeft de band ook nog eens bandleden met de leeftijden van 21 tot dertig jaar – wat een mensenleven in punkrock is. Maar liefst drie leden daarvan werken mee aan het schrijfproces. Volgens Jimmy is die samenwerking geweldig, maar kan het ook frustrerend zijn. Hoe gaan de bandleden dan eigenlijk tezamen te werk?

"Simpel gezegd willen wij gewoon de muziek maken, die wij willen horen. Dat is het enige criterium dat wij hebben als wij een nummer maken. We hebben zoveel verschillende invloeden maar willen ontdekken hoe deze genres toch overeenkomsten met elkaar hebben. Heel veel bands zullen zeggen: ‘Wij willen een een poppy – hardcore band zijn’, en zij claimen daarin de uiterste einden van de spectra. Zij doen pop in de ergste vorm die je kunt doen, en zij maken hardcore, maar dan ook in de meest extreme vorm. Polar Bear Club is meer geïnteresseerd in het middelste stukje van de lijn, daar houden wij van."

Over de tekst heeft Jimmy de volledige controle. Hij liet in een vorig interview al weten dat zijn eerste ingeving voor het schrijven van tracks verdriet was, maar van dit instinct af wilde. En toen kwam ‘Living Saints’. "Je ondervindt heel veel moeilijkheden als je in een band zit, maar er zijn ook heel veel leuke dingen, zoals de vrienden die je krijgt. Die krijgen niet altijd de erkenning die zij verdienen."

De manieren van een echte rockster worden nog overal beschreven, maar je ziet ze eigenlijk niet  meer. In de plaats daarvan is een vreedzame en gezellige bandscene ontstaan waarin iedereen elkaar helpt. Of het nu een hardcore tour is of een indie punk tour, het is volgens Jimmy allemaal hetzelfde.

"We weten allemaal wat iedereen doorgaat en iedereen heeft daarom ook de flexibele houding die je nodig hebt als je dit doet. Wij zijn echt geïnspireerd door de bands waarvoor we openden, omdat ze zo goed voor ons hebben gezorgd. Frank Turner, Gaslight Anthem, Set Your Goals, Four Year Strong, ze deden er alles aan om het ons naar ons zin te maken. Wij willen precies hetzelfde doen voor de bands die voor ons openen, en hopelijk houden zij deze kettingreactie in leven."

Leven als een rockster zit er in ieder geval nog niet in voor Polar Bear Club. Als ik vraag naar grappige tourmomenten, zegt Jimmy dat hij niet kan stoppen met denken aan de vorige nacht. "Dit gaat zo zielig klinken, maar we speelden in Aarschot, België, en de promoter had een hotel geboekt voor iedereen die op deze tour meegaat. Hij realiseerde zich niet dat Title Fight en Shook Ones geen gebruik maakten van dit hotel omdat ze bij iemand thuis logeerden. Iedereen van Polar Bear Club kreeg dus een eigen hotelkamer en dat was echt het mooiste wat ik heb meegemaakt in m’n hele leven. Echt, het enige waar ik aan kan denken is hoe bijzonder dat was."