De tweeëntwintigjarige Britse schone Joscelyn Eve Stoker, oftewel Joss Stone, kwam vorig jaar alweer met haar vierde plaat. Color Me Free is alweer haar vierde plaat in zes jaar, een vrij hoge score wat betreft productiviteit. Nadat ze eerder de Westergasfabriek en de Melkweg aandeed voor de promotie van deze plaat, stond ze gister in de Groningse Oosterpoort.
Het vaderlandse meisje Jenny Lane mag de avond openen en deze theatrale dame doet het vooral bij de feministen midden voor in de zaal erg goed. Achterin zijn de reacties op Jenny, wie onlangs haar debuutplaat uitbracht, nogal gematigd. Wat ze neerzet is vooral best schattig, maar het komt helaas behoorlijk flets over. Voor de nuchtere bezoeker voelt het alsof ze een karakter speelt, eentje die op de planken behoorlijk anders is dan in het gewone leven. Dat dit opborrelt is een teken dat ze het echter niet met verve doet. Na een set van 35 minuten, waarvan ze er minsten 10 volpraat, is het echte wachten op Joss Stone begonnen.
Van een ombouwpauze is geen sprake en na een twintigtal minuten lopen de bandleden naar hun toegewezen plek op het podium. Het enthousiaste publiek verwelkomt de band, en later Joss, met oorverdovend applaus. Het allereerste wat opvalt: wat is ze mooi!
Vanaf opener ‘The Choking Kind’ merkt ze dat het goed zit vanavond en het publiek beantwoord deze synergie door middel van het gooien van knuffelbeertjes- en hondjes op het podium. Al gauw staat de teller op zeven, met als absolute uitschieter een knuffelhond welke half zo groot is als Joss zelf. Nadat ze ‘Don’t Cha Wanna Ride’ aankondigt als zijnde een dom maar schattig liedje, gaat het spreekwoordelijke dak eraf en met de jamsessies tovert ze met behulp van haar band de Groningse zaal om in een swingpaleis.
Haar stem is kraakhelder en meer dan krachtig. Lange uithalen, snelle passages en ritmewisselingen, alles haalt ze met verve. Haar band net zo, de twee achtergrond zangeressen, bassist, gitarist, toetsenist, drummer en saxofonist creëren een bijzonder mooie muzikale saus, welke voor de volle honderd procent bij de stem van Joss past.
Als ‘Fell In Love With A Boy’ resulteert in een jamsessie welke rond de tien minuten inklokt, wordt ze welhaast verlegen van al het lawaai wat het publiek als dank produceerd. Ze noemt het publiek “The loudest crowd of the tour” en laat ook nog een nieuwgeschreven nummer de revue passeren. Als Joss en band na anderhalf uur even de kleedkamers opzoeken klinkt er zoveel gejuich en geklap dat ze wel terug moeten komen. Dit gebeurd er dan ook, en het publiek wordt a capella bedankt voordat de echte afsluiter gespeelt wordt. Na deze show rest er nog te zeggen: wat een prachtmens!
