Laten we gelijk even melden dat de voormalige Attack Attack!-frontman Austin Carlile de microfoon in handen heeft bij deze redelijk nieuwe band. Zo, dat hebben we gezegd, hoeven we daar gelukkig niet meer op terug te komen. Dit feit zorgde er wel voor dat we nul komma nul verwachtingen hadden van Of Mice & Men. De mannen van Attack Attack! hebben namelijk voor weinig warme harten kunnen zorgen op onze redactie. Het heeft de underdog-positie, wanneer je het beestje per se een naam wilt geven. De titelloze plaat begint op nul, maar waar ze eindigen?
Wanneer we een vergelijking willen gebruiken, dan kan Of Mice & Men nog het meest worden vergeleken met Memphis May Fire. De muziek bevat namelijk een flinke hap onvervalste Southern rock die over de standaard screamo-muziek is heen gespuugd. Alle clichés die betrekking hebben op de vieze-lokken-muziek zijn terug te vinden, gelukkig wel fijn gemalen, en meer naar de achtergrond geduwd dan op de gemiddelde plaat. Onvervalste foute gitaarpingels, die net iets te hoog klinken in combinatie met de snoeiharde crabcore-achtige breakdown en als laatste gang het tempo van typische Amerikaanse Southern rock.
Austin Carlile stond met Of Mice & Men al op het podium met The Devil Wears Prada, Blessthefall, Taking Back Sunday en Dance Gavin Dance maar heeft duidelijk meer ballen. Met ‘YDG’ zet het album snoeihard in, met ‘They Don’t Call It The South For Nothing’ gaan ze verder en tijdens ‘Farewell To Shady Glade’ is het oordeel eenduidig. De plaat zakt nergens in, heeft net genoeg variatie om niet eentonig te worden maar de band stapt nergens buiten het hokje waarin ze zich willen proppen. Wel een vol hokje, maar Of Mice & Men verovert genoeg ruimte om de aandacht te trekken.
Score: 
