Post-hardcore nummers kun je vergelijken met de zee. De stroming lijkt op de chaos van screams en metalriffs, welke wordt afgewisseld met cleane zanglijnen en melodieuze akkoorden, symboliserende het open water. Echter is het wachten op een golf, een deel van de track die boven de rest uitstijgt. Een muur van water die je omver slaat en je weer terug aan wal brengt, het verschijnsel wat ervoor zorgt dat je niet wordt meegesleurd in de oneindigheid van cliché tracks. Want in de post-hardcore scene is er zo veel hetzelfde.
Adept is ‘weer zo’n bandje’. Althans, aan de nette emo-kapseltjes en vriendjes op Myspace, bestaande uit bands als A Skylit Drive en Bring Me The Horizon, te zien wel. De teksten bestaan uit kreten over hartverscheurende romances en het dilemma tussen doodgaan of een feestje vieren. Wat is nieuw? Vrij weinig. Elke track bevat een standaard metalriff, gespeeld over een uptempo arrangement. De beatdowns zijn in elk nummer volop vertegenwoordigd, en de menige death-screams versterken deze boze praktijken.
Toch heeft Adept haar eigen naamkaartje aan deze plaat gegeven. De pareltjes maken pas de tweede helft van het album hun intrede en bevatten in tegenstelling tot de eerste helft interessante stukken. De band creëert hier een diversiteit aan sound. ‘Caution! Boys Night Out!’ heeft een dissonante breakdown, wat wel lekker klinkt voor de afwisseling. Afsluiter ‘Everything Dies’ bouwt hierop voort door een bombastische sound neer te zetten die je doet denken aan Underoath. Echter, verder dan deze positieve punten komt het ook niet. Laten we eerlijk wezen, dit album is perfect voor de jonge emo-rocker die houdt van Escape The Fate, Silverstein of juist ja, A Skylit Drive. Voor de wat oudere liefhebber is dit album weer één van de velen, oftewel, een nietszeggende, cliché plaat.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.