Voor een schamele vijf euro konden fans van stevige mosh genieten van meer dan twintig bands die elk een half uur speeltijd hadden op de tweede editie van Batmanfest, het feestje van Batman Bookings. Locatie was Dock 03 in het dorp Hendrik Ido Ambacht, en zoals te verwachten was het stijf uitverkocht. Om 13:00 opent Everscream het Raising Grounds podium en gelukkig staan er al aardig wat mensen. ROAR E-zine was er helaas wat later bij, net na de etenspauze begint het feest voor ons.
En dat begint met de Rotterdammers van Drain Life die vorig jaar het toffe A Prospect of Despair uitbrachten. De metalcore met mosh stukken doet het redelijk, maar de nummers lijken wel behoorlijk op elkaar. Veel indruk maken zanger York en drummer Joe, de eerste met zijn woeste gebrul en de laatste met zijn superstrakke drumwerk. De band eert een van hun helden Arkangel met een goed uitgevoerde cover. Het publiek kijkt nog een beetje de kat uit de boom, maar er wordt al aardig bewogen.
Waar meer bewogen wordt is op het hoofdpodium bij Haribo Macht Kinder Froh. Over deze band is veel te doen, het lijkt of bijna iedereen deze band haat of er helemaal gek van is. Er tussenin zitten maar weinig mensen. Het is in elk geval zo druk dat bijna iedereen die er vandaag is bij deze feestmosh (of voor de haters, een Enter Shikari ripoff) band staat te kijken. Helaas is het contrast live met het enige opgenome nummer- ‘Highfives and Breakdowns’, erg groot, de band speelt niet strak en de zang is live wel erg zwak. Vooral de tweede zang van een de gitaristen valt bijna helemaal weg. Maar daar maalt een groot deel van het publiek niet om, er wordt volop meegeschreeuwd en vooral gedanst. Op de elektronische stukken die hier ook echt voor bedoelt zijn wordt het helemaal een gekkenhuis. Het hoogtepunt van de show is de eerder genoemde single, die het best uit de verf komt door toevoeging van een gastzanger. Vriend of vijand, je moet toegeven dat de band ondanks alles wel een hard feestje weet te bouwen.
De organisatie is goed. Bijna gelijk als de ene band is afgelopen begint de andere in de ruimte ernaast en bijna het hele publiek loopt netjes heen en weer. When All Light Dies uit Brabant heeft in het begin niet zo echt veel mensen die staan te kijken maar door het strakke show loopt het langzaam voller. De band klinkt erg als All Shall Perish, maar dat moet je als een compliment opvatten. Er kan misschien niet keihard gemosht worden maar de band speelt erg strak en laat horen technisch van goede huize te komen. De band is nog erg jong dus hopelijk weten ze een eigen geluid te ontwikkelen om niet onder te gaan in een vol genre maar voorlopig geef ik ze het voordeel van de twijfel.
Na de vorige band nog eentje uit Brabant, The Fifth Alliance. Waar veel bands vandaag behoorlijk op elkaar lijken (hoeveel variaties kun je namelijk aanbrengen in een beatdown?) valt deze band op door hun technische spel, meer richting mathcore dan naar moshcore. En van dit genre zijn vanavond niet heel veel fans dus echt druk is het helaas niet. De maalt er niet om en blaast hard door hun set heen, met een aantal nummers van de uitstekende EP. Zangeres Silvia weet wel de aandacht te trekken, en dat doet ze natuurlijk met haar brute strot. Ook live weet ze zich te meten met haar mannelijke collegae van vandaag. Een van de originelere bands van Batmanfest 2.0.
Volop bewogen doet men wel bij Wasted Bullet, met heuse invalgitarist. Vanaf de eerste noten is het feest compleet, zanger Robbert is een charismatische frontman die het publiek goed weet te betrekken bij de show. Het grote succes van de band zit hem in de meezingstukken, die vandaag ook volop worden meegezongen. Het hoogtepunt van dit fenomeen is de cover van Owl City, die niet echt bijzonder is maar waar wel iedereen op losgaat. Muzikaal lijkt het allemaal behoorlijk veel op elkaar maar door het energieke optreden en de publieksreacties is de show erg tof om naar te kijken.
En dat is exact hetzelfde geval bij As Enemies Arise. Was ik eerder totaal niet onder de indruk van deze dertien in een dozijn mosh band, vandaag is het een grote chaos en valt alles op zijn plaats. Na een schrale intro gaat het gruwelijk hard los. Het maakt het publiek letterlijk niets uit welk nummer de band speelt, het is een grote massa van zwiepende armen en benen. Waar je ook staat, de mensen vliegen je om de oren en de band geniet met volle teugen. De titel van de EP is vanavond van toepassing op het publiek maar ook de band zelf, Show Me That Smile. Als er dan ook nog een Parkway Drive cover voorbij komt is het feest compleet.
Mijn afsluiter van de avond is Headhaunter. Hun nieuwe EP The Basement Barrage komt binnenkort uit en de band speelt vanavond gelukkig de nieuwe nummers al, naast enkele oudjes. Headhaunter heeft last van hetzelfde probleem als The Fifth Alliance, het is geen standaard moshband en daarom staan er weinig mensen te kijken. Moeheid speelt een rol maar de mix van thrash metal met hardcore is meer dan interessant genoeg om naar te kijken. De nieuwe nummers zijn live nog een beetje wennen maar laten wel zien dat de band niet gestopt is met het ontwikkelen van hun geluid sinds Fueled by Chaos. Zanger Mike fokt het aanwezige publiek lekker op, maar helaas wordt het tijdens het half uur dat de band speelt niet veel drukker. Respect dat de band ondanks alles keihard door blijft beuken.
Hoewel er nog een paar bands de boel afsluiten is het voor ROAR voorbij. Pas om 01:00 zou ForgetToForgive het Cross Fire Cult podium afsluiten. Helaas hebben we niet alles kunnen zien maar de organisatie kan terugkijken op een zeer geslaagde dag. Veel bands voor weinig geld, een uitverkochte zaal en een uitstekende sfeer. Natuurlijk wordt er weleens iemand boos omdat een flying kick de verkeerde kant op is gevlogen maar echt grote knokpartijen heb ik niet meegekregen. Volgend jaar weer?
