John Coffey @ Vera, Groningen

Door Jeffrey Zweep 15 maart 2010 Reageren uitgeschakeld

roarfesticoon2010 John Coffey @ Vera, GroningenOver John Coffey is al veel geschreven en gezegd. Zeker op onze site, kijkend met een schuin oog naar het affiche van ROARFest. Zo gooide debuutplaat Vanity hoge ogen op de redactie, zijn we de kroeg ingedoken met gitarist Alfred van Luttikhuizen en zijn we tijdens Eurosonic even wezen buurten bij de instore die ze gaven in de plaatselijke Plato platenzaak. Afgelopen zaterdag stond het Utrechtse vijftal in de kelder van de Groningse Vera en, drie keer raden, daar waren wij uiteraard bij.

Wanneer de Downstage langzaam maar zeker volloopt, zit de barman nog z’n platen te zoeken. Als de mannen van John Coffey de weg naar de kelder gevonden hebben, is er alleen rond de instrumenten nog wat plek. Het publiek kan letterlijk de gitaren ontstemmen en omdat het zo vol is, is het behoorlijk warm in deze kelder. Het vijftal speelt als een geoliede machine en vuurt de nummers als kogels op het toegestroomde publiek af.

Onder andere  ‘…Meanwhile, at the Dog Track’, de titletrack en toekomstige single ‘Vehicle’ passeren de revue. Zanger Art van Triest loopt schreeuwend en bezweet heen en weer en daagt menig toeschouwer uit om in z’n microfoon te schreeuwen. Alfred laat het publiek weten blij te zijn om nou eindelijk eens in deze legendarische kelder van de Vera te mogen spelen, aangezien menig undergroundact hun voor is geweest. Voor aanvang van ‘Wreckage And Scars’ daagt de band het publiek uit om “Shoot baby, shoot baby” mee te scanderen, waarna de merchman en tourmanager het nogmaals voordoen hoe het nou moet.

De set van zeven tracks doet het publiek hunkeren naar meer, maar vooralsnog staan de mannen nog nergens in het Hoge Noorden geboekt. Na een korte pauze is het tijd voor het lokale Ravens, een act die gevormd is nadat andere lokale herriemakende bands uit elkaar gingen en diverse leden realiseerden dat het iets melodieuzer moest om een breder publiek aan te spreken. Melodieus is het zeker, de strak spelende band neigt behoorlijk naar de sound van het inmiddels helaas opgeheven Hopesfall. Kort is het echter ook, na nog geen vijf tracks is het alweer gedaan. De kelder stroomt langzaam leeg, maar de bierconsumptie blijft vertrouwd hoog.

Je kunt geen reactie achterlaten.