Op zaterdag was er al een pre-party met in café de Heksenketel maar op zondag zou de Mosh Meeting 2010 pas echt losbarsten. In het interview dat we hadden met organisator Ajdin was al gebleken dat er genoeg kansen waren om te dansen op het eerste lustrum van het populaire Brabantse festival.
Mosh fans mogen niet klagen, na Batmanfest 2.0 vorige week vandaag weer veel harde bands. As Enemies Arise speelde naar mijn idee vorige week een top show. Vandaag staan ze iets eerder geprogrammeerd. Het is dan ook rustiger maar de show van de mannen liegt er wederom niet om. Gelukkig bewegen er al enkele mensen volop hun armen en benen.
De grote zaal wordt geopend door de metal band Rotten. De band heeft de moeite genomen om het podium aan te kleden met banieren en een do not cross police line. Na een duister intro knalt de band er een half uur dikke death metal uit. Een solide show waar helaas maar weinig mensen naar staan te kijken. Een enkeling neemt de moeite om te bewegen of te klappen. De grunts van zanger Rob zijn vet, zijn screams nogal zwakjes. Niet wereldschokkend allemaal, maar wel degelijk. En hard, vooral hard.
Terug in het Verkadehuis begint Wasted Bullet met een toffe intro met toepasselijke New Kids samples. Helaas is de opgebouwde spanning verknalt als er een probleem met de bassdrum blijkt te zijn. Dat wordt gelukkig snel verholpen en de band begint aan een energieke show waarop het publiek keihard losgaat. Net zoals vorige week wordt er volop meegezongen en is het chaos vooraan. De gitaarsolo’s komen nu beter uit de verf door het geluid maar kunnen niet verbloemen dat de band veel uit hetzelfde vaatje tapt. Beetje jammer is dat tegen het einde van de show de rookmachine flink aangaat en niemand, de band en het publiek ook niet, meer iets zien.
Was de opkomst bij The Fifth Alliance vorige week niet wat de band verdiende, vandaag staan er heel veel mensen in de grote zaal met open mond te kijken naar de technische metal van de band uit Breda. Of toch naar de outfit van zangeres Silvia. Ook deze band heeft (na het eerste nummer) een technisch mankementje, maar dat mag de pret niet drukken. Naast veel nummers van de laatste MCD wordt er als laatste een nieuw nummer gespeeld, waar meer de technische metal kant op gegaan wordt. Een erg tof nummer maar wellicht als afsluiter niet zo sterk gekozen. De set kent niet alleen pieken, bij een rustiger nummer zakt het even in maar de band revancheert zich met het oude ‘The Fifth and Final’. Jammer dat het geluid niet overal in de zaal even goed stond maar afgezien daarvan een sterke show.
Als het Duitse Milking The Goatmachine niet op zou treden met maskers op en over gekke dingen (lees: geen standaard grindcore thema’s) zou schreeuwen dan zou niemand er van gehoord hebben. Het is zeker geen slechte band, vooral de drummer die ook grunt is absoluut een vakman maar verder is de combinatie grindcore/death metal door andere bands al stukken beter uitgevoerd. Leuk om tien minuten naar te kijken.
Na de inwendige mens versterkt te hebben staat in het café Empty klaar. Met Stef Broks en Dennis Aarts (die samen in Textures speelden, maar nu niet meer) is het duidelijk dat we hier niet met een rechttoe rechtaan metal band te maken hebben. Er staan mensen verplicht buiten het café mee te luisteren want het is stampvol voor deze keiharde, groovende deathmetal band. Technisch zit het uitstekend in elkaar maar door het keiharde geluid vergaat voor sommigen het plezier om te blijven staan. Zeker een naam om in de gaten te houden.
Een uitstekende opwarmer voor No Turning Back is het Vlaamse The Setup. Laatst nog als eerste in de Baroeg, nu als een van de laatsten in Roosendaal. Er zit een vervelende piep in het geluid, die ze er helaas niet uit weten te krijgen. Het is lekker druk maar het gaat pas tegen het einde echt goed los. Wellicht dat mensen nog steeds aan de nieuwe zanger moeten wennen, maar aan de kwaliteit van de show lag het niet.
Gewapend Beton leek kanshebber voor een rustige opkomst onder het kopje vreemde eend in de bijt maar er staat een grote groep mensen lekker te feesten op de punk van het viertal. Niet de groep punks in leren jacks die je zou verwachten maar de band speelt een dankbare show. Energiek waarbij vooral de solerende gitarist Oeds complimenten verdient. De Nederlandse nummers lenen zich nog steeds het best om lekker mee te brullen maar ook het Engelse werk mag er zijn.
Het café is voller dan ooit voor een Slayer coverband. Er wordt hard gefeest, ze openen met één van mijn favoriete nummers (‘Hell Awaits’) en de zanger klinkt behoorlijk als Tom Araya. Maar de echte Slayer speelt ook nog (als Tom niet ziek, zwak of misselijk is) dus ik bewaar mijn energie voor No Turning Back.
En dat blijken meer mensen te doen want in het Verkadehuis wachten al ruim van te voren een hoop fans van de Brabanders. Je wil natuurlijk een goede plaats en net was het bij The Setup al dringen geblazen. De tijd vliegt voorbij als No Turning Back van ‘Take Your Guilt’ naar ‘This World is Mine’ speelt, met een hoop oudere en nieuwere nummers ertussenin. De band kan eigenlijk niets fout doen vanavond en het steeds woester wordende publiek geniet met volle teugen. Het dak gaat er niet letterlijk af maar het komt er angstvallig dichtbij in het kleine zaaltje met het lage podium en plafond. Dit jaar kunnen we eindelijk nieuw werk verwachten als de band de opvolger van Stronger uitbrengt. Een beetje variatie in de setlist zou geen kwaad kunnen, hoewel dat vanavond aan de reacties niet te merken valt.
Al rond acht uur zie je de meeste mensen vertwijfeld zoeken naar een zitplek, de paar lege tafels rondom de distro’s gretig gebruikend. Het is dan ook niets niks, vanaf twee uur losgaan. Na de climax van No Turning Back is de grote zaal ook een stuk leger als Skarhead Mosh Meeting 2010 af komt sluiten. Al snel volgen er tracks van het nieuwe album als ‘Fuck the Scene’, ‘Duck Down’ en ‘Bomb the System’ maar gelukkig wordt ook het andere album niet overgeslagen.
Het is maar goed dat Lord Ezec bijgestaan wordt door Ceekay Jones op zang want zo ruig als op cd klinkt het niet echt. Zeker niet als er eerst een joint weggewerkt is waarover gegiecheld wordt tussen de nummers door. Er wordt nog aardig bewogen voor het podium en de Skarhead band staat flink te beuken, maar ik moet mijn trein halen.
De organisatie kan terugkijken op een zeer geslaagde editie. Het was druk en alle bands die ik gezien heb konden rekenen op veel respons en veelal een energiek publiek. Volgend jaar weer een stapje groter?
