Met slechts zeven nummers, waaronder een proloog en een nummers opgedeeld in drieën, is het laatste album The End duidelijk van de hand van Ereb Altor. Het tweede album van de epische Vikingen laat ook weer veel vriendelijke knikjes zien richting Bathory, de act waar met gepaste reverentie en openlijke toewijding inspiratie uit wordt gehaald.
Het tweetal, Ragnar en Mats hebben met The End een album in elkaar gezet met een tragisch geluid. De klaagzang laat diep galmende vocalen op trage, epische riffs en zorgvuldige melodieën horen. Het tweetal mag dan al meer dan een decennium geleden begonnen zijn met deze band, het lijkt erop dat de lange pauze voordat we echt kennis hebben gemaakt met deze band er wel voor heeft gezorgd dat de heren ervaren zijn – Ragnar’s heeft vooral al met een hele rits bands wat te maken gehad. Vandaar ook dat het geluid zo professioneel in elkaar zit. Luister daarvoor vooral maar eens naar het lange ‘Myrding’.
Het tempo blijft overigens het gehele album opzettelijk traag, maar dat mag de pret niet storen dankzij hevige, majestueuze klanken. Het hart gaat er al snel harder van kloppen. Een nadeel is echter misschien dat dit trucje wel constant terugkeert. De variatie is eigenlijk vrij gelimiteerd op The End, al zijn er wel zachtzoete akoestische momenten die erg de moeite waard zijn. Maar zelfs op het drieluik The End, bestaande uit ‘Vargavinter (The End Part I)’, ‘Balder’s Fall (The End Part II)’ en ‘The Final War (The End Part III)’ horen we vooral trage, bombastische klanken die wel sterk en mooi zijn, maar die echt te veel op elkaar gaan lijken. Hier en daar zijn er ook wel wat snelle passages of stukken met een verrassende grunt, maar het is te sporadisch om The End echt naar het niveau te tillen waar het wel zou kunnen zitten.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.