Deze woensdag stond de Paradox in Tilburg weer in het teken van avontuurlijke muziek, ditmaal onder het kopje van Drone Noise Night. Met optredens van het Italiaanse OvO, het Canadese NADJA en de Amerikaan Joe Preston met zijn project Thrones.
De eerste band op deze avond wat het Italiaanse Ovo, dat op basis van een donkere opzwepende drumpartij een ritmisch geluid neerzette. De drummer die gekleed was in een worstelmasker zegende tussen de nummers door ook nog mensen uit het publiek. De gitaar was rauw, met zelfs tussendoor rauwe glissando’s. Dit alles diende als ondersteuning van de stemkunst van de zangeres die een soort ritmische oerkreten uitsloeg. Het geheel was boeiend en had een traag gevoel, terwijl het toch stevig beukte.
Na OvO was het tijd voor de Canadezen van NADJA. Dit duo zette met hun twee gitaren een forse geluidsmuur neer. Deze muur werd zorgvuldig laagje voor laagje opgebouwd wat resulteerde in een vol geluid wat het toch voor mekaar kreeg om luchtig te zijn. Langzame, fraaie opbouw.
Uiteindelijk was het tijd voor de derde band, of eigenlijk soloproject van Joe Preston. Hetgeen ondergetekende de hele avond al naar had uitgekeken. De opening was een sterk staaltje poëtische drones, waarna de rest van de set steeds zwaarder en zwaarder werd, met aparte stemkunsten. Het geheel was zeer sterk ritmisch en werd uitgevoerd met enkel een microfoon en een basgitaar. Wel waren er een aantal effecten gekoppeld aan de instrumenten, zoals een vervormer op de microfoon die het stemgeluid af en toe behoorlijk blikkerig deed klinken, gelijk aan een sciencefiction robot. Joe Preston liet tijdens zijn optreden geen ruimte voor inbreng of applaus van het publiek. Geweldig.
