Er zijn veel folk metal bands uit Duitsland, Scandinavië en uit de Keltische regio’s van de wereld. Zo nu en dan duikt er zo’n rare vogel op in Brazilië of de States, maar over het algemeen is het een Europees ding. In Nederland lijkt het echter niet zo aan te slaan, die terugkeer qua thematiek naar de dagen van weleer. Bands als Slechtvalk en Grimm wisten het nooit heel ver te schoppen. Als er dan toch een band is die de banier hoog weet te houden, wellicht slechts voor hun Gelderse land, dan is het toch wel Heidevolk. Een band die overal harten weet te veroveren, wellicht nog meer met hun nieuwe plaat Uit Oude Grond.
Vermoedelijk is de reden van het succes van deze Saksen de toegankelijkheid van de muziek. Epische, doch cleane en verstaanbare zang op stuwende muziek. Nummers die je mee kan brullen terwijl je gebalde vuist de lucht in gaat. Bij voorkeur is in deze vuist natuurlijk een drinkhoorn te vinden, wat ook nooit mis is natuurlijk. Dat is, zolang deze gevuld is. Opener ‘Nehalenia’ zet meteen de toon met stuwende pagan metal. Het meebrullen van de tekst moet een genot zijn voor de fans met een luid “Voorwaarts!”. De kalme onderbrekingen met viool zijn ook echt om van te genieten. ‘Ostara’ klinkt zwaar, maar toch speels. De vocalen voeren echt de boventoon bij deze band, wat ze juist zo tof maakt. Ook bij het snelle en beukende ‘Vlammenzee’ hoor je dat terug. Uiteraard is er ook een lied met het Gelderse thema, wat dan ook ‘Gelders Lied’ heet.
De vocale talenten van de band komen weer heel mooi naar voren op de inleiding van ‘Reuzenmacht’, wat weer een epische vertelling is over de tijden van mythologie. Het nummer wordt gevolgd door ‘Alvermans Wraak’ wat bijna volledig instrumentaal is, met wat lijkt op een koor van Dwergen op het einde. Nog een mooi stukje geschiedenis passeert de revue in Karel van Egmond, een belangrijke hertog van Gelderland. Hier laat de band ook horen een verhalende stijl te kunnen hanteren met verschillende delen. Ook nog erg mooi is het ingetogen ‘Deestring’, wat een volledig akoestisch nummer zonder zang is waar je de tijden van weleer in proeft. De afsluiter van de plaat is het zware, slepende ‘Best bij nacht’. De drinkhoorn van Heidevolk is nog lang niet leeg. Wellicht een wat zwaardere plaat, maar de band laat wel zien meer kunstjes te beheersen dan enkel wat op De strijdlust is geboren en Walhalla wacht te horen was. Waar deze band toch echt op zijn best is, is op het podium, en met deze plaat kan dat alleen maar beter worden.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.