De band Jamie’s Elsewhere combineert op innovatieve wijze dance en screamo, is net zo bruut als The Devil wears prada en heeft de hardrock sound van Underoath, althans volgens de sticker op de verpakking van de cd. Het hoesje ziet er verder mooi uit en schept positieve verwachtingen. Het gaat overigens om de nieuwe plaat getiteld They Said A Storm Was Coming. Helaas vind ik de eerder genoemde bands helemaal niet zo geweldig, dus gaan we eens luisteren zonder deze namen in het achterhoofd te houden.
Het is eventjes goed opletten waar dat dansbare element verborgen zit, maar als je het op ‘Seasons’ hoort dan geeft het de muziek wel echt een extra dimensie. Het ritme maakt het een uiterst catchy nummer zonder dat het aan kracht in hoeft te leveren. Op ‘The Mapmaker’ weet de band met verschillende tempo’s en donderende drums een indrukwekkend nummer neer te zetten. Wel krijg je het gevoel dat de zang, een belangrijke element natuurlijk, een beetje bedolven wordt onder een lawine van geluid. Niet helemaal ideaal natuurlijk, gelukkig komt dat niet terug op het titelnummer wat stiekem wel een beetje aan de vrolijke vrienden van Enter Shikari doet denken. Eigenlijk klinkt de band op zijn best wanneer ze zichzelf wat meer beheersen, wat blijkt bij het horen van ‘Giants among common men’ en ‘One foot in the grave’. Op de tweede komt de band veel beter naar voren, de beheersing die de eerste helft van het nummer zo leuk maakt, onbreekt vervolgens waardoor de nummers verzandden in een soort geluidsbrij.
Een rustpunt op de plaat is ‘The Prodigal’, zang, keyboards en drums ineen geweven tot een gevoelig nummer wat een continue spanning in zich heeft. Ik wil niet zeggen dat deze jongens soft klinken, maar met de hoogvliegende vocalen en muziek vol emotie komt er weinig echte bruutheid naar voren op deze plaat, dat merk je wel op ‘Visions in Sleep’ , ‘Wolves’ en het atmosferische ‘A slave, a son’. Het gitaarwerk is echt prachtig in al deze nummers maar het is allemaal iets teveel van het goede, waardoor het schreeuwen niet eens meer de illusie van kracht oproept. Het wordt meer meeslepend en emotioneel. Gelukkig sluit de plaat af met twee nummers die toch wat meer klinken alsof de band het licht gezien heeft. ‘The Lighthouse’ met de vette synths, waarop de rest van de muziek steunt en het krachtige ‘Antithesis’ wat langzaam wegebt op het einde. Echt een storm is They Said A Storm Was Coming niet, meer een treurig herfstbuitje. Maar ook een herfstbui heeft zijn charme, en dat is iets wat deze plaat zowieso niet ontbeert.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.