Dat je niet moeders mooiste hoeft te zijn om op z’n minst een beetje sexy voor de dag te komen, bewijst Allison Goldfrapp. Haar geile stem, ondersteunt door de sleazy elektronica van Will Gregory, wist menigeen te imponeren. Was Supernature vooral erg dansbaar, op Seventh Tree omarmde ze het paganisme en leek ze bijna op een boomknuffelaar. Nagenoeg gelijk met de eerste zonnestralen van 2010 is Goldfrapp terug met Head First.
De zachtroze met babyblauwe cover doet ons vermoeden dat de band ons iets zoetsappigs voorschotelt en opener ‘Rocket’ bevestigt dit. Samen met ‘Believer’ zorgt het duo voor een poppy begin, terwijl ‘Alive’ behoorlijk mellow is. De title track begint low-tempo en word langzaamaan aangekleed met steeds meer synthesizers. We zijn nu al halfweg, maar Allison’s geile stem hebben we helaas nog niet zo heel vaak mogen horen. Oke, het “Ooh-ho-hooh” van de opener heeft misschien iets opwindends, maar geil is het nog niet.
Gelukkig heeft het tweetal ‘Hunt’ op deze plaat staan. Het trage drumwerk, de bekende sleazy synths en vooral Allison’s gehijg stuwen het nummer naar een eigen niveau. Eigenlijk kenmerkt de gehele tweede helft van de plaat zich door de wat tragere tracks, waar meer dan de poppy eerste helft de nadruk op Allison’s stem ligt. En dan vooral afsluiter ‘Voicething’, in z’n volledigheid opgebouwd uit voorstuwende synthesizers, lichtjes voortkabbelende elektronica en de vele stemgeluiden van onze al zovaak besproken zangeres. Natuurlijk is dit een hoogtepuntje, maar even alle gekheid op een discostokje. ‘Geil’ als graadmeter nemen van een synthpop-album kan je natuurlijk als zijnde vulgair beschouwen, maar zeg nou zelf, daar draait het hier toch om?
Als je het niet helemaal van je looks moet hebben, dan gooi je een ander wapen in de strijd. Miss Goldfrapp kan er natuurlijk niets aan doen dat ze met zo’n stem word geboren en het is haar juiste keuze om deze te gebruiken. Goldfrapp heeft de keuze gemaakt voor een iets meer poppy sound en levert een prima plaat af, echter is het mysterieuze er nu helaas wel af. Misschien nog wel belangrijker, Allison blijft zich schijnbaar verzetten tegen het overheersende klimaat in de muziekwereld dat je alleen met de juiste looks ver kan komen. Maar bovenal, een plaat als deze laat ons verlangen naar de zomer.
Score: 
Je kunt geen reactie achterlaten.