Motel Mozaique: het festival dat de beste muziek combineert met een randprogrammering zo goed dat het voelt alsof je een weekendje bij je beste vrienden op bezoek gaat. Je kan er blijven slapen, ’s ochtends staat er ontbijt voor je klaar en in de middag laten ze je de stad zien door middel van gidsentochten. En dan ’s avonds de muziek. Dit jaar had het festival headliners in het genre folk / indie / rock gecontracteerd: Mumford and Sons op de vrijdag, en Band Of Horses op de zaterdag.
De lastige clash Everything Everything vs. Mount Eerie vroeg op de zaterdagavond wordt een stukje draaglijker gemaakt door de 3voor12sessie die de eerste band ’s middags op het Schouwburgplein deed. De band speelt hier vijf nummers, waaronder hun drie beste. Derhalve kiezen we ervoor om ’s avonds dus naar Mount Eerie in Rotown te gaan.
Everything, Everything
Deze band onder leiding van Phil Elverum bracht vorig jaar Wind’s Poem uit, een plaat die naast de karakteristieke lo-fi indiefolk ook black metal invloeden bevatte. Dit was in eerste instantie even wennen maar al gauw bleek dat dit resulteerde in een erg dynamische plaat. Vanavond speelt de band het album integraal, met twee drummers. Net zoals op de plaat trappen ze af met ‘Wind’s Dark Poem’, waarvan het eerste gedeelte bijzonder black metal is. De fans genieten, mensen die op basis van het boekje een singer-songwriter hadden verwacht komen bedrogen uit en kijken elkaar niet-begrijpend aan. De eerste paar rijen publiek kijkt gebiologeerd naar de band maar daarachter verslapt de concentratie. Mensen halverwege de zaal pakken de programmaboekjes erbij om te kijken wat er nog meer speelt. Een jongen zegt tegen zijn vriendin “wel experimenteel hè”. Zij knikt. De band speelt fantastisch maar voor uw recensent was dit niet de juiste plaats en het juiste moment.
Mount Eerie
Op naar WATT om daar vervolgens de rest van de avond te blijven. Bij de garderobe horen we nog net de laatste noten van Everything Everything, dus duiken we de kelder in. Hier mag LoneLady haar opwachting maken. Deze dame heet eigenlijk Julie Campbell en bracht dit jaar haar selftitled debuut uit op WARP: gestripte post-punk. Zij zingt en speelt gitaar. Op het podium wordt ze bijgestaan door een drummer en een toetsenist/percussionist en dat is het dan. Live wordt nog duidelijker hoe ‘kaal’ haar muziek is, want ze spelen het album letterlijk na. Knap. Waar LoneLady nog wel aan moet werken is de volgorde van haar setlist: ze verspeelt haar kruit door in het begin van de set alle hits weg te spelen en houdt op het eind geen knaller meer over. Dat ze lang geen uur speelt kun je haar met slechts één album op zak niet kwalijk nemen, maar met een spannendere setlist en wellicht de toevoeging van bijvoorbeeld decor of licht is het zeker een act om in de gaten te houden.
We gaan de trap weer op naar boven om een plaatsje te zoeken in de volle Grote Zaal, waar Band of Horses op zal treden. Net als op de vrijdag de clash Fuck Buttons / Mumford and Sons was, heeft de organisatie vandaag opnieuw bewust twee grote acts tegenover elkaar gezet. In de Schouwburg staat namelijk Angus and Julia Stone.
Crystal Antlers
Crystal Antlers 3voor12
Goed, Band of Horses dus. Het is de organisatie gelukt de band exclusief in Nederland op het podium te krijgen deze tour: een hele prestatie, die ze vorig jaar met Röyksopp ook wisten te behalen. Het Amerikaanse kwartet wordt onder luid gejoel onthaald en trapt meteen stevig af. De band doet precies wat van haar verwacht wordt: een solide show neerzetten, alhoewel het soms wel een beetje té Kings of Leon en stoer wordt. Met name de getatoeëerde drummer slaat er hard op waardoor de dynamiek wel eens een beetje ontbreekt. Maar als je als band over nummers als ‘Is There A Ghost’, ‘The Great Salt Lake’ en natuurlijk het ontroerende ‘The Funeral’ kan beschikken kan er eigenlijk weinig fout gaan. Geroutineerde show, maar voor Motel Mozaique een ideale headliner.
Naast headliner is Band Of Horses ook de afsluiting van het bandjesprogramma in WATT. Hierna is het namelijk tijd voor een indrukwekkend dubstep/beatsprogramma. Dat begint beneden in de kelder, waar King Midas Sound, een relatief nieuw project van producer Kevin Martin (o.a. The Bug), bijgestaan door Roger Robinson zijn Nederlandse podiumdebuut beleeft. Hoewel debuut Waiting For You positief werd ontvangen lukt het Martin niet live indruk te maken. De muziek doet denken aan Kode 9 + SpaceApe, Burial en Babe Rainbow. De bassfrequenties zijn erg hoog en ook de zang staat te hard in tegenstelling tot de rest. Maar wat het belangrijkste is is dat er te weinig lijn in zit. De set vormt geen geheel en kan de aandacht van het publiek niet vasthouden. De kelder loopt leeg en wij lopen mee, op naar boven.
Daar zal namelijk even later Hudson Mohawke zijn opwachting maken. De producer van Butter heeft in de laatste anderhalf jaar zijn doorbraak beleefd. De weg was lang: van een halflege bovenzaal in Simplon, Groningen tijdens Eurosonic 2009 (en een paar maanden later een helemaal lege kelder van de Oosterpoort tijdens het Clash festival), via een spot op het STRP festival in Eindhoven waar hij recht tegenover Aphex Twin geprogrammeerd stond naar een drukbezochte albumrelease in Trouw zijn er nu prominente spots op Motel Mozaique en London Calling. Mohawke heeft vandaag MC Olivier Daysoul meegenomen en dat is een uitstekende keus. Hudmo doet namelijk altijd livesets, waarbij er vaak stiltes vallen tussen nummers. Met Daysoul aan zijn zijde worden die stiltes perfect opgevuld. Naast veel werk van debuutplaat Butter heeft Hudmo ook nog een tas vol met oude EP’s en singles die het uitstekend doen. Onder andere ‘Ooooops’ en ‘ Waldo’s Gift’ komen voorbij. Hudson Mohawke lijkt klaar voor de Bravo op Lowlands.
Aangezien er de hele nacht achter elkaar zowel optredens in de grote als de kleine zaal zijn, is het vanaf dit moment onmogelijk om alles af te zien. Toch zien we na de geweldige HudMo nog een klein halfuurtje Daedelus, nog zo’n beatbakker uit L.A. die met een zelfgebouwde sampler de meest bizarre, vette mixes maakt. Erg jammer dat we hiervan maar de helft hebben gezien. Na een warm applaus van de hele basement van WATT verkassen we weer naar boven waar Plastician plaatjes draait. Chris Reed, zoals hij echt heet, is in Engeland ongekend populair en maakte onder andere het mixalbum :02 voor radiostation Rinse FM. Hij draait een set vol met dubstepknallers: onder andere Benga, Joker, Nero en uiteraard sommige van zijn eigen tracks komen voorbij. Maar de tracks die hij draait zijn te lomp voor dit moment van de avond, zeker tussen verfijnde producers als Daedelus en Dam-Funk.
Wij dalen dan ook af naar de kelder, waar die tweede reeds is begonnen. Afgelopen Amsterdam Dance Event liet hij een uitstekende indruk achter met zijn combi van soul en funk, die gelukkig nergens gedateerd aandoet. Vandaag is het een iets minder groot spektakel, het ruimtepak dat hij in de Bitterzoet droeg wordt gemist. Maar opnieuw is het optreden prima: Dam speelt live zelf synthesizers en hij zingt. Ook deze act kunnen we helaas niet afzien want boven staat Het Fenomeen klaar om te beginnen. Nouja, fenomeen: het is ondertussen alweer bijna twee jaar geleden sinds The Gaslamp Killer voor het eerst in Nederland op het podium stond en sindsdien zullen veel mensen hem hebben gezien. Inhoudelijk gezien is er weinig veranderd sinds de vorige keren dat wij hem zagen, (Amsterdam Dance Event en Mosh!), op wat nieuwe tracks na. De illusie dat Gaslamp de potpourri van muziekstijlen live aan elkaar mixt hebben de meesten al lang niet meer, maar voor dit festival is hij wel een heel geschikte afsluiter. Het laatste kwartiertje roept hij Hudson Mohawke op het podium om nog een stukje back to back te draaien en het scheen dat daarna Plastician ook nog weer heeft gedraaid maar dit heeft Roar E-Zine niet meer meegemaakt. Het was een weekend vol goede muziek en Motel Mozaique heeft wederom bewezen een festival te zijn dat bij de serieuze muziekliefhebber met markeerstift in de agenda zou moeten staan. Tot volgend jaar.
Dm Smith 3voor12
Je kunt geen reactie achterlaten.