Na Uncover Everyone en A Glimpse Of The Inside is hier dan Cities Of Hunger. Met een nieuwe bassist, een nieuwe zanger en een nieuwe cd is the.maple.room getransformeerd naar een the.maple.room 2.0. De band leunt minder op het genre screamo/emocore en neigt meer richting de hoek van post-hardcore/post-screamo.
In 2004 was the.maple.room een van de eerste bands die mij liet kennis maken met het screamo/emocore genre. Tot vandaag der dag spelen de voorgangers van Cities Of Hunger nog regelmatig af in de auto, op de MP3-speler en op de laptop. Traag, opbouwend, minder hard dan het gemiddelde nummer van A Glimpse Of The Inside, minder screams maar vooral het stemgeluid van de nieuwe zanger Marcus valt op tijdens opener ‘Atlantis’. Vergeleken met Jef een stuk zuiverder, maar vooral emotieloos en gevuld met vervelende uithalen tijdens het einde van elke zin.
‘Plastic Humans’ begint een stuk harder maar vervalt vervolgens in een nummer vol gitaarsolo’s en tegen het einde een half bakken beatdown. Tegen titeltrack ‘Cities Of Hunger’ hikken we al op voordat het nummer inzet. Ruim vijf minuten gaat dit nummer duren, te lang voor een nummer in dit genre? Een screamloze track, met veel uitgerekte muzikale passages en een poging tot het gebruiken van een onheilspellende stem is wat we krijgen. Opvolger ‘Hypothermia’ had ook de titel ‘Cities Of Hunger Part II’ mee kunnen krijgen, mocht het niet aan de iets wat opgevoerde snelheid liggen en de foute metalriff.
‘Layers’ en ‘In The Land Of Words’ klokken ook beide rond de vijf minuten. Moge de lange speeltijd bewijs zijn voor de uitgerekte nummers, en het nieuwere meer experimenteerdere geluid van the.maple.room. Toch krabbelt the.maple.room tijdens deze nummers terug richting het oudere geluid. Dries krijgt wat meer ruimte voor zijn heerlijk verstaanbare screams, en ‘In The Land Of Words’ bevat een perfecte tweede zanglijn voor een sing along. Al vervalt het einde van het nummer weer in een enorm lange outro die overbodig genoemd dient te worden.
Tijdens ‘Vultures’ slaat de schrik toe. Ein-de-lijk een nummer dat precies the.maple.room reflecteert toen zij zes jaar geleden begonnen. De helft korter, eindelijk eens een fatsoenlijke afwisseling tussen Marcus en Dries. Iets dat volgt is een flashback richting nummers zoals ‘Emily Can Be’. Kort maar krachtig, iets dat the.maple.room meer siert dan de langere voorafgaande nummers op deze plaat. Voeg hierbij het enerlaatste nummer ‘Korsakov’ toe en de oudere garde is tevreden. Een beatdown die doet denken aan ‘A Ristretto At The Smithfield’en een heerlijk vibe à la ‘Hammer These Windows’. Afsluiten doet de cd met sludgy aanvoelende ‘Erewhon’.
the.maple.room is duidelijk een 2.0 versie van zichzelf geworden. Het is lastig om in één keer te schakelen en iets totaals anders te verwachten van deze band. De cd heeft hierom ook al een twintigtal rondjes gedraaid voordat er iets zinnigs over werd getypt. Duidelijk een groeiplaat.
Score: 
