Eind 2008 werd hij uitbracht, Hysterics van het Engelse Rolo Tomassi. Met een quote op de voorkant als “Frankly, they make Gallows sound like The Feeling’s early demos” dacht je dat je wist wat te verwachten: een bak herrie. Dit bleek het ook te zijn, ware het niet dat Rolo Tomassi met zijn elektronica en gemengde zang een uniek product in handen leek te hebben. Nu is er een tweede langspeler. Cosmology is geproduceerd door Diplo, bekend van onder andere productiewerk voor M.I.A. en als helft van duo Major Lazer.
Net als zijn voorganger opent Cosmology met een kort, instrumentaal nummer als een soort intro op nummer twee. ‘Katzenklavier’ is onheilspellend met zijn simpele deuntje en flarden beukwerk tussendoor. Het vervolg ‘Agamemnon’ sluit er naadloos op aan en start direct met de scream van zangeres Eva Spence. Zij wisselt de vocalen af met broertje James, die ook de synths en keyboarden bedient. Het is muziek waarop je onmogelijk stil kan blijven staan maar toch geen idee hebt hoe dan te bewegen. Nummer drie ‘House House Casanova’ is vlug en inderdaad, hysterisch. James schreeuwt zijn woordjes mee en vormt een welkome afwisseling. Jammer genoeg zijn hier al wel de eerste scheurtjes in Diplo’s werk te horen. Tegen het einde van het alweer korte nummer gaan met name de vocalen wat mat voelen.
“Smashed glass proceedings, wide open party wounds!” Nummer vier ‘Party Wounds’ heeft in ieder geval een logische (en eveneens brilliante) titel meegekregen. De mix tussen Eva en James komt hier optimaal tot zijn recht, net zoals het beukwerk van Edward, Joe en Joseph op de rest van de instrumenten. Dit nummer is het absolute hoogtepunt van het album en wordt live zeker net zo lekker uitgevoerd.
Met nummer zeven en eerste deel van het tweede tweeluik ‘Kasia’ en ‘Sakia’ hervind Rolo even de rust. De muziek is bijna twee minuten lang sferisch te noemen, tot de gitaar en vocalen er genadeloos in gemixt worden. Nog steeds langzaam, zeker ook vanwege Eva’s nu deels cleane zang. Na vier minuten neemt Edward de drumstokjes weer ter hand en focust James zich even op zijn synth. Het resultaat dat de vijf jongelingen eruit weten te halen is verbluffend. Het voelt vreemd en prachtig tegelijk.
Afsluiter en titeltrack ‘Cosmology’ voelt als een definitief einde van de plaat. Eva zingt langzaam en alsof het een kinderliedje betaamt, de spanning wordt opgebouwd tot vijf minuten en 20 seconden. Het einde is groots en meeslepend. Opnieuw minder vlug dan bijvoorbeeld ‘Party Wounds’ maar dat is niet direct negatief. De band heeft er een zeer volwassen cd uitgeperst. Enig minpunt zijn de vocalen die zo af en toe wegvallen binnen de muziek, alsof het een demo van je locale hardcoreband betreft. Dit heeft in zekere zin absoluut zijn charme maar is jammer ten opzichte van de genialiteit die de band laat zien in huis te hebben. Als je van experimenten en mathcore houdt, dan is dit de plaat die je dit jaar aan dient te schaffen.
Score: 
